معاد شناسی ج10
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد دهم از این مجموعه پیرامون «حقیقت اعراف»، «حقیقت بهشت» و «حقیقت جهنم در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • صفات و خصوصیات نفسانیۀ «اهل أعراف» • أعراف، موقف اهل عرفان است • رجال أعراف، اهلبیت علیهمالسلام هستند • بهشت و دوزخ در ملکوت زمین است • بهشت و جهنم در حال حاضر، آفریده شدهاند • معنای صحیح «لا إکراهَ فی الدّین» • شجرۀ طوبیٰ، درخت ولایت است • بهشت، حقیقت ولایت است • بهشت لقاء و جنّت ذات • بهشت قیامت، طلوع عالَمِ نفْس است • کیفیت پیدایش دوزخ • خلقت شیطان بر اساس مصلحت است • مسألۀ «امر بین الأمرین» از اسرار علوم است • اعتماد به دنیا، آتش است • بقاءِ عذاب و تناوب آن، مربوط به معصیتهای نفس است • حقیقت جهنم، حجاب و بُعد از رحمت خداست • ریشۀ جهنم، یأس از رحمت خداست • خلود و جاودانگی در بهشت و جهنم • پاسخ به اشکالات وارده بر خلود
مرتب سازی:
معاد شناسی ج10
197ثقل ندارد. حورالعین در پرواز مىآیند، و به یك طرفة العین بهشتى كه وسعتش به اندازه آسمانها و زمین است طى مىشود. غذایش ثقل ندارد، و عرق بدن آنها بوى عطر میدهد، و بالاخره تمام جهات نعمت و لذّت متراكماً موجود است، و آثار و خواصّ مادّه و ثقل و كثافت آن نیست. آنجا بهشت حقیقى حقیقى، بدون جهات عدمیه و نقصان است؛ و بنابراین، لذّت آن پیوسته، و دگرگونى و خرابى و تشویش در آن راه ندارد.
و در حدیث است كه اهل بهشت جملگى جُرْد و مُرْد هستند. جُرْد جمع أجْرَد، و مُرْد جمع أمْرَد است، و هر دو به معناى بى مو، و بدون ریش و محاسن است. یعنى اهل بهشت گرچه پیران فرتوت باشند كه از دنیا رفتهاند، با كمر خمیده پشت كوژدار و چشمان درهم هشته و گوش سنگین، ولى در بهشت همگى بصورت جوان نورس كه هنوز بر عارضش خطّ سبزى كشیده نشده است مىباشند.
و نیز در روایت است كه روزى رسول اكرم صلّى الله علیه و آله و سلّم كه در اوصاف بهشت و نعمتهاى جاودانى آن بیاناتى داشتند، از روى مزاح و شوخى به یك پیرزن مؤمنه اى كه در خدمتش بود فرمود: ولى افسوس كه عَجَائز یعنى پیرزنها در بهشت وارد نمىشوند.
پیرزن شروع كرد به گریستن. حضرت فرمود: گریه مكن! همگى بصورت دختران جوان و با طراوت و استقامت وارد مىشوند؛ خداوند آنان را بدین صورت محشور میكند، و سپس داخل بهشت مىفرماید.