
معاد شناسی ج9
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد نهم از این مجموعه پیرامون «حقیقت شفاعت و کیفیت تحقق آن در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • همۀ موجودات به سوی خدا در حرکتاند • مجردات محضه و مخلَصین دارای معاد نیستند • بحثی مشروح دربارۀ شفاعت • شفاعت تشریعی و تکوینی • اصناف شفاعتکنندگان در قیامت • شفیعان تشریعیه در دنیا؛ توبه، توحید، ایمان، عمل صالح، قرآن • حقیقت معنای شفیع، فناءفیاللَه است • شفاعت رسولاللَه از مقام محمود است • نیازمندی همۀ پیامبران به شفاعت رسولاللَه • شفاعت اختصاص به مؤمن گناهکار دارد • شفاعت برای اهل محبت، نه اهل عداوت • شفاعت همچون دارو برای تقویت طبیعت است • پاسخ به اشکالات وارده بر شفاعت • شفاعت در قیامت است نه در برزخ • شفاعت موجبِ ازدیاد امید به رحمت خداست • معنای منبر وسیله و لواء حمد در روز قیامت • ساقی حوض کوثر • حقیقت حوض کوثر، علم توأم با عمل است • معنای نهرهای جاری در بهشت
معاد شناسی ج9
89در این صورت مجازات را از مجرم بر مىدارد و بر عِوض و فِدا وارد مىكند.
و مثل آنكه مجرم از اقوام و عشیره و از دوستان و یاران خود یارى مىطلبد، و آنها جمع مىشوند و براى كمك و معاونت مجرم در تخلّص و رهائى از پاداش، همدست و همداستان مىشوند و او را رها مىسازند.
این طرز تخلّص به شفاعت و رِشوه و غیرها، از قدیم الایام در بین ملّتها رائج و دارج بوده است.
شفاعت نزد بتپرستان
بتپرستان قدیم و غیر آنها از ملّتهاى كهن چنین معتقد بودند كه: زندگى آخرت عیناً به مثابه زندگى دنیاست و قانون عِلَل و اسباب مادّى و طبیعى نیز در آنجا جارى و سارى است و تأثیر و تأثّر طبعى برقرار است.
و بنا بر همین جهت براى خدایان خود انواع و اقسام هدایا و قربانىها را براى گذشت از مجازاتشان و یا براى امداد و كمك در امور معیشتشان مىكردند، و یا اینكه به شفاعت آنها تكیه مىزدند، و یا اینكه براى خلاصى خود فِدیه مىدادند، و یا اینكه براى استنصار خود، از نفوس مردم و یا از آلات جنگى مدد مىگرفتند و با خود در میان قبرها، غلامان خود را دفن مىكردند و به انواع سِلاح خود را مسلّح مىنمودند تا بدین وسیله در هنگام مجازات با كثرت اعوان و انصار و با داشتن حربه و سِلاح بتوانند از خود دفاع كنند و مجازات و
