معاد شناسی ج9
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد نهم از این مجموعه پیرامون «حقیقت شفاعت و کیفیت تحقق آن در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • همۀ موجودات به سوی خدا در حرکتاند • مجردات محضه و مخلَصین دارای معاد نیستند • بحثی مشروح دربارۀ شفاعت • شفاعت تشریعی و تکوینی • اصناف شفاعتکنندگان در قیامت • شفیعان تشریعیه در دنیا؛ توبه، توحید، ایمان، عمل صالح، قرآن • حقیقت معنای شفیع، فناءفیاللَه است • شفاعت رسولاللَه از مقام محمود است • نیازمندی همۀ پیامبران به شفاعت رسولاللَه • شفاعت اختصاص به مؤمن گناهکار دارد • شفاعت برای اهل محبت، نه اهل عداوت • شفاعت همچون دارو برای تقویت طبیعت است • پاسخ به اشکالات وارده بر شفاعت • شفاعت در قیامت است نه در برزخ • شفاعت موجبِ ازدیاد امید به رحمت خداست • معنای منبر وسیله و لواء حمد در روز قیامت • ساقی حوض کوثر • حقیقت حوض کوثر، علم توأم با عمل است • معنای نهرهای جاری در بهشت
مرتب سازی:
معاد شناسی ج9
179نَبینا الآمِرُ النّاهى فَلا أحَدٌ *** أبَرَّ فى قَوْلِ لا مِنْهُ وَ لا نَعَمِ (٢) هُوَ الْحَبِیبُ الَّذى تُرْجَى شَفاعَتُهُ *** لِکلِّ هَوْلٍ مِنَ الاهْوَالِ مُقْتَحِمِ (٣) دَعا إلَى اللهِ فَالْمُسْتَمْسِکونَ بِهِ *** مُسْتَمْسِکونَ بِحَبْلٍ غَیرِ مُنْفَصِمِ (٤) فاقَ النَّبیینَ فى خَلْقٍ وَ فى خُلُقٍ *** وَ لَمْ یدانوهُ فى عِلْمٍ وَ لا کرَمِ (٥) وَ کلُّهُمْ مِنْ رَسولِ اللهِ مُلْتَمِسٌ *** غَرْفاً مِنَ الْبَحْرِ أوْ رَشْفًا مِنَ الدّیمِ (٦) وَ واقِفونَ لَدَیهِ عِنْدَ جَدِّهِمِ *** مِنْ نُقْطَةِ الْعِلْمِ أوْ مِنْ شَکلَةِ الْحِکمِ (٧) فَهوَ الَّذى تَمَّ مَعْناهُ وَ صورَتُهُ *** ثُمَّ اصْطَفاهُ حَبیباً بارِى النَّسَمِ (٨) مُنَزَّهٌ عَنْ شَریک فى مَحاسِنِه *** فَجَوْهَرُ الْحُسْنِ فیهِ غَیرُ مُنْقَسِمِ (٩) دَعْ ما ادَّعَتْهُ النَّصارَى فى نَبیهِمِ *** وَ أحْکمْ بِمَا شِئْتَ مَدحًا فیهِ وَ احْتَکمِ (١٠) فَانْسِبْ إلَى ذاتِهِ ما شِئْتَ مِنْ شَرَفٍ *** وَ انْسِب إلَى قَدْرِهِ ما شِئْتَ مِنْ عِظَمِ (١١)