
اللَه شناسی ج3
جلد سوم از مجموعۀ «اللهشناسی» تألیف ارزشمند علامه آیتالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی ـ قدّسسرّه ـ بوده که پیرامونِ «انحصار توحید حقیقی به معرفت عرفانی، و بطلان توحیدِ غیر عارفان» به ضمیمۀ «مفاد وحدت وجود و برخی ادله آن» میباشد که با قلمی روان و شواهدی متقن به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. اهم مباحث این مجلد: • غیر از عارفان، جمیع مردمان خدا را با دیدۀ دوبین مینگرند • آنانکه برای غیر از خدا اثری قائلاند، مبتلا به شرک خفیّ هستند • ضرورت رجوع به عقل و لزوم فراگیری علم و حکمت • بحث گرانقدر کاشفالغطاء در «وحدت وجود و موجود» • نقد و بررسی اعتقاد به ثنویت و تحقیقی بلیغ دربارۀ خیر و شرّ • اخباریون حشوی و قائلین به اصالت ماهیت، در باطن گرفتار ثنویتاند • برای مادیون و ماتریالیستها مسألۀ شرور حلّ نشده و به جهان بدبین هستند • نقد و بررسی اعتقادات شیخیه • تحقیقی دربارۀ شیطان و دایره مأموریت تکوینی او • در هر طائفهای از اهل عرفان، افرادی غیر خبره و بیمعرفت، خود را جا زدهاند • فقیهنمایان به نجاسات «وحدت وجودی» را افزودهاند تا خود را از مسؤولیت برَهانند • تنزیه صرف فاقد دلیل عقلی و شهودی و شرعی است • نقد و بررسی مکتب معتزلی و اشعری • رموز و اشارات سورۀ اخلاص
اللَه شناسی ج3
31پرسش کمَیل از أمیر المؤمنین علیه السّلام: مَا الْحَقِیقَة!؟
«و امّا آن اقوال مولانا أمیر المؤمنین علیه السّلام که در «نهج البلاغة» موجود نمىباشد و مشهور است، پس گفتار اوست که در مقدّمه ما ذکر شده است که بدان کمَیل بن زیاد نَخَعىّ رَضىَ اللَهُ عنه را مخاطب قرار داده است:
کمیل چون در اوّل پرسشش از حضرت پرسید: مَا الْحَقِیقَةُ؟!
قَالَ: مَا لَک وَ الْحَقِیقَةَ؟!
قَالَ: أَ وَ لَسْتُ صَاحِبَ سِرِّک؟!
قَالَ: بَلَى! وَ لَکنْ یرْشَحُ عَلَیک مَا یطْفَحُ مِنِّى!
قَالَ: أَ وَ مِثْلُک یخَیبُ سَائِلًا؟!
قَالَ: الْحَقِیقَةُ کشْفُ سُبُحَات1 الْجَلَالِ مِنْ غَیرِ إشَارَةٍ.
قَالَ: زِدْنِى فِیهِ بَیاناً!
قَالَ: مَحْوُ الْمَوْهُومِ مَعَ صَحْوِ الْمَعْلُومِ
قَالَ: زِدْنِى فِیهِ بَیاناً!
قَالَ: هَتْک السِّتْرِ لِغَلَبَةِ السِّرِّ.
قَالَ: زِدْنِى فِیهِ بَیاناً!
قَالَ: جَذْبُ الاحَدِیةِ بِصِفَةِ التَّوْحِیدِ.
قَالَ: زِدْنِى فِیهِ بَیاناً!
- در «أقرب الموارد» آورده است: السُّبْحَة بالضّمّ: الدّعاء ... سُبْحَةُ الله: جَلالُه، و سُبُحاتُ وَجهِ الله: أنوارُه؛ تَقولُ: أسألُك بسُبُحاتِ وَجهِك الكَريم، أي بما تُسَبَّح به من دلائل عَظمتِك. و السُّبُحات أيضاً: مَواقعُ السّجود، ج: سُبَح و سُبُحات
