اللَه شناسی ج3

رساله‌نویسان، تا صاحب ولایت الهیه نباشند، در روز قیامت موقف خطرناکى دارند

 ما که به عنوان مرجع و ولىّ فقیه رساله طبع مى‌کنیم، یعنى جان و مال و ناموس و عِرْض مردم مسلمان را بدست مى‌گیریم و در تحت پوشش اراده و قواى فکرى خود مسلّط مى‌پنداریم، نباید لا أقلّ در مسأله توحید هم قدمى زنیم؛ و خداى ناکرده این فتاوى موجب هتک نفوس و اموال و نوامیس و اعراض نگردد. ما لازم نیست خود را پاسدار و نگهبان جا بزنیم؛ لا أقلّ دشمنِ شمشیر بدست بر نفع خصم مشرک، و بر ضرر این فرد مسلم موحّد نبوده باشیم! «ما را به خیر تو امّید نیست؛ شرّ مرسان!»

استدلال به آیات قرآن براى اثبات دوئیت حقیقى بین خالق و مخلوق، فاسد است‌

 نکته چهارم:

 پس از آنکه معلوم شد صحّت گفتار خالق و مخلوق، و آمر و مأمور، راحم و مرحوم؛ و وجه صحّت و علوّ این تعابیر بنا بر رأى پیشگامان فلسفه و عرفان اسلامى أمثال‌ محیى الدّین عربى‌ و تلامذه‌اش همچون‌ قونَوىّ‌ و قَیصرىّ‌، و مثل عالم فقیه نبیل و عارف بى‌بدیل غائب از انظار و افکار در مدّت هفت قرن: سید حیدر آملى‌، و مثل فقیه و حکیم خبیر و بصیر و دانشمند فرزانه الهى: ملّا صدراى‌ شیرازى‌ و أمثالهم که حقّاً و واقعاً حقّى عظیم بر اسلام و مسلمین و مؤمنین و پیروان أمیر المؤمنین علیه أفضل الصّلوات و أکمل تحیات المصلّین دارند که با کتب برهانیه و شهودیه خود به اسلام خشک شده در اثر غلبه افکار حشویه و ظاهریون و اخباریون تهى مغز و سبک درایت، جان نوینى بخشیدند و درخت توحید را از نو آبیارى کردند و خُطَب «نَهج البلاغة» را باز به خاطرها آوردند؛ اینک عرض مى‌کنیم:

 عبارتى را که مرحوم آیة اللَه حکیم قدّس سرّه در پایان تعلیقه و فتواى خود مرقوم داشته بودند که:

 ﴿وَ ما تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ إِلَيْهِ أُنِيبُ‌﴾

 «و نیست توفیق من مگر بواسطه خداوند. من بر او توکل کرده‌ام، و