معاد شناسی ج8
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد هشتم از این مجموعه پیرامون «حقیقت صراط»، «حقیقت میزان» و «کیفیت حساب در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • معنای صراط در قیامت • صراط مستقیم واحد است و «سُبُلِ سلام» متعدد • صراط، راهی باطنی از نفس انسان به سوی خداست • اختلاف عبور از صراط به حسب اختلاف درجات انسانیت • مراد از صراط مستقیم در قرآن، امیرالمؤمنین علیهالسلام است • صراط به سوی دوزخ ویژۀ ستمکاران است • صراط دنیا، نفس امام واجبالإطاعه است • کیفیت اسفار اربعه • حقیقت میزانِ اعمال در قیامت • میزان امتها، پیامبران و اوصیای آنها هستند • مخلَصین و منکرین لقاءالله میزان ندارند • میزان عمل، امیرالمؤمنین علیهالسلام است • صفات انسان کامل، همان میزان است • کیفیت حساب در قیامت • علم خدا حضوری و حساب او سریع است • خلاصۀ آراء حکماء و علمای تجربی درباره زمان • نسبی بودن زمان در موقف قیامت
مرتب سازی:
معاد شناسی ج8
79فیما نَزَلَ فى أهْلِ الْبَیت با إسناد خود از حضرت علىّ بن أبى طالب روایت میكند در تفسیر قول خدا: وَ إِنَّ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ عَنِ الصِّراطِ لَناكِبُونَ كه قَالَ: عَنْ وَلَایتِنَا أَهْلَ الْبَیت.1 «منظور از صراط در این آیه شریفه، ولایت ما اهل بیت است.»
روایاتى داریم در اینكه رسول خدا صلى الله علیه و آله فرموده است: لَا یجُوزُ أَحَدٌ عَنِ الصِّرَاطِ إلَّا وَ كَتَبَ لَهُ عَلِىٌّ الْجَوازِ
«كسى از صراط عبور نمیكند مگر آنكه علىّ براى او پروانه عبور بنویسد.»
ما در جلد اوّل از قسمت امامشناسى این روایات را با سندهاى مختلف از طریق شیعه و عامّه آوردهایم؛ و عجیب آنست كه یكى از كسانى كه این روایت را بدون واسطه از خود رسول الله روایت كردهاند خود أبو بكر است؛ و سلسله سند این روایت به أبو بكر از نقطه نظر عامّه صحیح است.
و دیگر از كسانى كه این حدیث را بدون واسطه روایت كردهاند ابن عبّاس و ابن مسعود است؛ و لیكن حدیثى را كه از أبو بكر روایت كردهاند در بسیارى از كتب معتبره اهل سنّت كه مصنّفین آن جماعتى از اعیان علماء آنها هستند آوردهاند و مرحوم آیه الله شیخ نجم الدّین شریف عسگرى مفصّلًا ذكر كرده است.2
و این روایت را نیز در «غایة المرام» در باب ٥٤ (ص ٢٦٢) از طریق عامّه ده حدیث و در باب ٥٥ ص ٢٦٢ از طریق خاصّه هفت حدیث
- «غاية المرام» ص ٢٦٣ باب ٥٧
- «مقام الإمام أمير المؤمنين عند الخلفاءِ و أولادهم و الصّحابة» ص ٣ تا ص ٦