
معاد شناسی ج7
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد هفتم از این مجموعه پیرامون «کیفیت نامۀ عمل انسان» و «کیفیت شهادت بر اعمال انسان در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • معنای رسیدن نامۀ عمل از سمت راست و چپ • نامۀ بهشتیها از جانب سعادت داده میشود • نتیجه اعمال انسان ملازم نفس انسان است • نامۀ عمل، عین حقیقت ملکوتی عمل است • مقرّبان و مخلَصان نامۀ عمل ندارند • مخلَصین و مقرّبین مدهوش ذاتِ حقاند • شاهدان بر اعمال و شرایط شهادت بر عمل • شاهدان بر اعمال از نیّتها خبر دارند • شرط شهادت، احاطۀ علمیه بر پنهانیهاست • شهادت پیامبران، ائمه علیهمالسلام، ملائکه، اعضاء و جوارح، زمان و مکان، جمادات، قرآن در روز قیامت و کیفیت شهادت آنها • جمادات در قیامت شعور دارند و شهادت میدهند • اختلاف مساجد در فضیلت، ناشی از اختلاف نور آنهاست • نورانیت زمان و مکان، تابع نورانیتِ اهل آنهاست
معاد شناسی ج7
220شهادت میدهند بر آن كسانى كه كلمه عذاب بر آنها زده شده است و از جمله حَقَّت عَلَیهِ كَلِمَةُ العَذَاب استفاده كردهاند، ممكن است كه كلام آن حضرت از این آیه استنتاج شده باشد؛
وَ قَيَّضْنا لَهُمْ قُرَناءَ فَزَيَّنُوا لَهُمْ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ فِي أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمْ مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ إِنَّهُمْ كانُوا خاسِرِينَ.1
«ما براى (دشمنان خدا) رفیقان و یارانى قرین و هم جفت گماشتیم كه تا آنچه در آینده در برابر آنهاست از شهوات و غفلات و نسیان خدا براى آنها زینت دهند؛ و در آنچه در گذشته به پشت سر انداختند از امور فانى شده اعتباریه از مقامات و ریاستها بدان متّكى گردند؛ و مُهر و گفتار حتمى عذاب خدا بر آنها لازم شد و ثابت گردید، در زمره كسانى كه قبل از آنها در میان امّتهاى پیشین بودند، از طائفه جنّ و انس كه روزگار خود را با ضرر و زیان و خسران به سر آوردند».
در «تفسیر علىّ بن إبراهیم قمّى» و در كتاب «مَن لا یحضُرهُ الفقیه» وارد است كه از حضرت صادق علیه السّلام درباره گفتار خداوند تعالى: شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَ أَبْصارُهُمْ وَ جُلُودُهُمْ تا آخر آیه، سؤال شد.
حضرت فرمودند: یعْنِى بِالْجُلُودِ الْفُرُوجَ وَ الافْخَاذَ2. «مراد از پوستهاى بدن آلات رجولیت و انوثیت و رانهاى بدنهاست».
و در «تفسیر علىّ بن إبراهیم» نیز وارد است كه:
- : آيه ٢٥، از سوره ٤١: فصّلت
- «معاد» علّامه طباطبائى مدّ ظلّه، نسخه خطّى، ص ٤٥.
