معاد شناسی ج7
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد هفتم از این مجموعه پیرامون «کیفیت نامۀ عمل انسان» و «کیفیت شهادت بر اعمال انسان در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • معنای رسیدن نامۀ عمل از سمت راست و چپ • نامۀ بهشتیها از جانب سعادت داده میشود • نتیجه اعمال انسان ملازم نفس انسان است • نامۀ عمل، عین حقیقت ملکوتی عمل است • مقرّبان و مخلَصان نامۀ عمل ندارند • مخلَصین و مقرّبین مدهوش ذاتِ حقاند • شاهدان بر اعمال و شرایط شهادت بر عمل • شاهدان بر اعمال از نیّتها خبر دارند • شرط شهادت، احاطۀ علمیه بر پنهانیهاست • شهادت پیامبران، ائمه علیهمالسلام، ملائکه، اعضاء و جوارح، زمان و مکان، جمادات، قرآن در روز قیامت و کیفیت شهادت آنها • جمادات در قیامت شعور دارند و شهادت میدهند • اختلاف مساجد در فضیلت، ناشی از اختلاف نور آنهاست • نورانیت زمان و مکان، تابع نورانیتِ اهل آنهاست
مرتب سازی:
معاد شناسی ج7
218فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ.1
«به هر طرف كه روى خود را به گردانید! پس آنجا وجه الله است».
به هر جا كه میخواهى سجده كن! به زمین سجده كن! به سنگ سجده كن! به بت سجده كن! تفاوتى ندارد؛ علّت عدم جواز سجده به بت آنست كه ما بت را موجود بى روح و بى ادراك مىدانیم؛ و بنابراین انسان با روح و زنده و با شعور و ادراك سجده كند در برابر موجود فاقد این معانى، كُرنش كند در مقابل بت مرده؛ این غلط است؛ و از همین جهت است كه قرآن از چنین سجدهاى مؤاخذه میكند كه:
أَمْواتٌ غَيْرُ أَحْياءٍ وَ ما يَشْعُرُونَ أَيَّانَ يُبْعَثُونَ.2
«بتها مردگانند؛ زنده نیستند؛ أبداً شعور و فهم ندارند كه در چه وقت مبعوث میشوند»؛ آن وقت شما مىآئید و به آنها سجده مىكنید در روز قیامت همین بتها كه شما آنها را كور و كر و جاهل میدانید! و آنها را مىپرستید و سجده مىكنید! زبان در مىآورند و به عبادتى كه شما نمودهاید كافر میشوند. چون داراى حیات و شعور و ادراكند؛ و این سجدهاى كه به آنها مىكنید غلط است الآن آنها با زبان خود به شما میگویند: سجده نكنید! ردّ شوید! ما را در مقابل خدا قرار ندهید! ولى ما نمىفهمیم و به سجده مىافتیم، در روز قیامت كه چشم ملكوتى و گوش ملكوتى ما باز میگردد صداى آنان را مىشنویم و دورباش آنها را ادراك مىنمائیم؛ وَ كانُوا بِعِبادَتِهِمْ كافِرِينَ.
- قسمتى از آيه ١١٥، از سوره ٢: البقرة
- آيه ٢١، از سوره ١٦: النّحل