معاد شناسی ج7
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد هفتم از این مجموعه پیرامون «کیفیت نامۀ عمل انسان» و «کیفیت شهادت بر اعمال انسان در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • معنای رسیدن نامۀ عمل از سمت راست و چپ • نامۀ بهشتیها از جانب سعادت داده میشود • نتیجه اعمال انسان ملازم نفس انسان است • نامۀ عمل، عین حقیقت ملکوتی عمل است • مقرّبان و مخلَصان نامۀ عمل ندارند • مخلَصین و مقرّبین مدهوش ذاتِ حقاند • شاهدان بر اعمال و شرایط شهادت بر عمل • شاهدان بر اعمال از نیّتها خبر دارند • شرط شهادت، احاطۀ علمیه بر پنهانیهاست • شهادت پیامبران، ائمه علیهمالسلام، ملائکه، اعضاء و جوارح، زمان و مکان، جمادات، قرآن در روز قیامت و کیفیت شهادت آنها • جمادات در قیامت شعور دارند و شهادت میدهند • اختلاف مساجد در فضیلت، ناشی از اختلاف نور آنهاست • نورانیت زمان و مکان، تابع نورانیتِ اهل آنهاست
مرتب سازی:
معاد شناسی ج7
60و کلُّ الْجَهاتِ السِّت نَحْوى تَوَجَّهَتْ *** بما ثَمَّ مِنْ نُسْک وَ حَجٍّ وَ عُمْرَةِ (٤) لَها صَلَواتى بالْمَقامِ أقیمُها *** وَ أشْهَدُ فیهَا أنَّها لىَ صَلَّتِ (٥) کلانا مُصَلِّ واحِدٌ ساجِدٌ إلَى *** حَقیقَتِهِ بِالْجَمْعِ فى کلِّ سَجْدَةِ (٦) مُنِحتُ وَلاها یوْمَ لا یوْمَ قَبْلَ أن *** بَدَتْ عِنْدَ أخْذِ الْعَهْدِ فى أوَّلیتى (٧) وَهِمْتُ بِها فى عالَم الأمْرِ حَیثُ لَا *** ظُهورٌ وَ کانَتْ نَشْوَتى قَبْلَ نَشْأتى (٨) فَأفنَى الْهَوَى ما لَمْ یکنْ ثُمَّ باقیا *** هُنا مِنْ صِفاتٍ بَینَنا فاضْمَحَلَّتِ (٩) فألْفَیتُ ما ألْقَیتُ عَنّىَ صادِرًا *** إلَىَّ وَ مِنّى وارداً بمَزیدَةِ (١٠) وَ شاهَدْتُ نَفْسى بِالصِّفاتِ الَّتى بها *** تَحَجَّبْتِ عَنّى فى شُهودى وَ حَجْبَتى (١١) وَ أنى الَّتى أحْبَبْتُها لا مَحالَةً *** وَ کانَتْ لَها نَفْسى عَلَىَّ مُحیلَتى (١٢) فهامَتْ بها مِنْ حَیثُ لَمْ تَدْرِ وَ هىَ فى *** شُهُودِى بِنَفسِ الأمرِ غَیرُ جهَولَةِ (١٣)