
معاد شناسی ج7
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد هفتم از این مجموعه پیرامون «کیفیت نامۀ عمل انسان» و «کیفیت شهادت بر اعمال انسان در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • معنای رسیدن نامۀ عمل از سمت راست و چپ • نامۀ بهشتیها از جانب سعادت داده میشود • نتیجه اعمال انسان ملازم نفس انسان است • نامۀ عمل، عین حقیقت ملکوتی عمل است • مقرّبان و مخلَصان نامۀ عمل ندارند • مخلَصین و مقرّبین مدهوش ذاتِ حقاند • شاهدان بر اعمال و شرایط شهادت بر عمل • شاهدان بر اعمال از نیّتها خبر دارند • شرط شهادت، احاطۀ علمیه بر پنهانیهاست • شهادت پیامبران، ائمه علیهمالسلام، ملائکه، اعضاء و جوارح، زمان و مکان، جمادات، قرآن در روز قیامت و کیفیت شهادت آنها • جمادات در قیامت شعور دارند و شهادت میدهند • اختلاف مساجد در فضیلت، ناشی از اختلاف نور آنهاست • نورانیت زمان و مکان، تابع نورانیتِ اهل آنهاست
معاد شناسی ج7
247وَ لَمْ یكُنْ فِیهِمْ أَشَدُّ حُبًّا لِمُحَمَّدٍ وَ ءَالِ مُحَمَّدٍ مِنْهُ، فَلِذَلِكَ اخْتَارَهُ اللهُ عَزّ وَ جَلَّ مِنْ بَینِهِمْ وَ أَلْقَمَهُ الْمِیثَاقَ، فَهُوَ یجىءُ یوْمَ الْقِیمَةِ وَ لَهُ لِسَانٌ نَاطِقٌ وَ عَینٌ نَاظِرَةٌ یشْهَدٌ لِكُلِّ مَنْ وَافاهُ إلَى ذَلِكَ الْمَكَانِ وَ حَفِظَ الْمِیثَاقَ.1
«و در میان فرشتگان هیچ فرشتهاى نبود كه محبّتش از آن حجر به محمّد و آل محمّد بیشتر باشد؛ و بر این اساس خداوند او را از میان سائر فرشتگان اختیار كرد؛ و میثاق را به او داد پس حجرالاسود در روز قیامت مىآید در حالى كه زبانى دارد گویا و چشمى بینا و گواهى میدهد براى هر كسى كه به او در این مكان برخورد كرده است و به نزد او آمده است و عهد و میثاق را در نزد او استوار نموده است.
شهادت حجرالاسود بر امامت حضرت سجاد علیه السلام
٢ ـ در «اختصاص مفید» با سند متّصل خود روایت میكند از حضرت باقر علیه السّلام كه چون حضرت سید الشّهداء حسین بن علىّ علیهما السّلام شهید شدند محمّد بن حنفیه فرستاد به دنبال حضرت سجّاد علىّ بن الحسین علیهما السّلام و با او در خلوت نشست؛ و سپس گفت: اى برادرزاده من؛ میدانى كه رسول خدا منصب امامت و وصایت را بعد از خود به علىّ بن أبى طالب علیه السّلام واگذار كرد؛ و پس از آن به حسن بن علىّ و پس از آن به حسین علیه السّلام؛ و پدر تو كشته شد و در امر امامت و وصایت وصیتى ننموده است!
و من عموى تو و هم شاخه پدر تو هستم؛ و در سنِّ من و تقدّم من، اینكه ولادت من از علىّ بوده است؛ و من در امر خلافت و امامت
- «بحار الانوار» طبع کمپانى، ج ٦، ص ٣٣٩ آورده است.
