معاد شناسی ج7
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد هفتم از این مجموعه پیرامون «کیفیت نامۀ عمل انسان» و «کیفیت شهادت بر اعمال انسان در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • معنای رسیدن نامۀ عمل از سمت راست و چپ • نامۀ بهشتیها از جانب سعادت داده میشود • نتیجه اعمال انسان ملازم نفس انسان است • نامۀ عمل، عین حقیقت ملکوتی عمل است • مقرّبان و مخلَصان نامۀ عمل ندارند • مخلَصین و مقرّبین مدهوش ذاتِ حقاند • شاهدان بر اعمال و شرایط شهادت بر عمل • شاهدان بر اعمال از نیّتها خبر دارند • شرط شهادت، احاطۀ علمیه بر پنهانیهاست • شهادت پیامبران، ائمه علیهمالسلام، ملائکه، اعضاء و جوارح، زمان و مکان، جمادات، قرآن در روز قیامت و کیفیت شهادت آنها • جمادات در قیامت شعور دارند و شهادت میدهند • اختلاف مساجد در فضیلت، ناشی از اختلاف نور آنهاست • نورانیت زمان و مکان، تابع نورانیتِ اهل آنهاست
مرتب سازی:
معاد شناسی ج7
238قَالَ: ینْسِى مَلَكَیهِ مَا كَتَبَا عَلَیهِ مِنَ الذُّنُوبِ وَ یوحِى إلَى جَوَارِحِهِ اكْتُمِى عَلَیهِ ذُنُوبَهُ وَ یوحِى إلَى بِقَاعِ الارْضِ اكْتُمِى عَلَیهِ مَا كَانَ یعْمَلُ عَلَیكِ مِنَ الذُّنُوبِ، فَیلْقَى اللهَ حِینَ یلْقَاهُ وَ لَیسَ شَىْءٌ یشْهَدُ عَلَیهِ بِشَىْءٍ مِنَ الذُّنُوب.1
«شنیدم از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام كه میفرمود: چون بندهاى از بندگان خدا توبه جدّى و واقعى بنماید، خداوند او را دوست میدارد؛ و در دنیا و آخرت بر روى گناه او پوششى مىكشد، و آن گناه را در زیر آن پوشش پنهان میكند.
من عرض كردم: چگونه آن گناه را خداوند نسبت به او مستور و پوشیده میدارد؟
حضرت فرمودند: دو فرشتهاى را كه بر نوشتن اعمال او گماشته هستند به فراموشى مىاندازد؛ كه آنچه را كه نوشتهاند فراموش كنند؛ و خداوند به اعضاء و جوارح این گنهكار وحى میكند كه: گناه او را پنهان كنید! و خداوند به محلهاى مختلف زمین كه بر آنها گناه كرده است وحى میكند كه آنچه را بر روى شماها انجام داده است بر او پنهان كنید!
و بنابراین چنین گنهكار تائبى، خداوند را در مقام و موقف لقاء، ملاقات و دیدار میكند؛ در حالى كه هیچ چیزى كه علیه او شهادت به گناهانش دهند وجود ندارد».
- «بحار الانوار» طبع حروفى، ج ٧، ص ٣١٧ و ٣١٨