معاد شناسی ج7
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد هفتم از این مجموعه پیرامون «کیفیت نامۀ عمل انسان» و «کیفیت شهادت بر اعمال انسان در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • معنای رسیدن نامۀ عمل از سمت راست و چپ • نامۀ بهشتیها از جانب سعادت داده میشود • نتیجه اعمال انسان ملازم نفس انسان است • نامۀ عمل، عین حقیقت ملکوتی عمل است • مقرّبان و مخلَصان نامۀ عمل ندارند • مخلَصین و مقرّبین مدهوش ذاتِ حقاند • شاهدان بر اعمال و شرایط شهادت بر عمل • شاهدان بر اعمال از نیّتها خبر دارند • شرط شهادت، احاطۀ علمیه بر پنهانیهاست • شهادت پیامبران، ائمه علیهمالسلام، ملائکه، اعضاء و جوارح، زمان و مکان، جمادات، قرآن در روز قیامت و کیفیت شهادت آنها • جمادات در قیامت شعور دارند و شهادت میدهند • اختلاف مساجد در فضیلت، ناشی از اختلاف نور آنهاست • نورانیت زمان و مکان، تابع نورانیتِ اهل آنهاست
مرتب سازی:
معاد شناسی ج7
237«كسى كه اهتمام او در مقصدش خدا باشد، خداوند كفایت امر او را در جمیع مقاصد و شئونش خواهد نمود».
و از جمله آنكه: روزى از ایشان پرسیدم كه در مواقع اضطرار و گرفتارى، چه در امور دنیوى و یا در امور اخروى و در بن بست كارها به چه ذكر مشغول شوم تا گشایش یابد؟
در جواب فرمودند: پس از پنج بار صلوات و قرائت آیة الكرسى، در دل خود بدون آوردن به زبان بسیار بگو: اللَهُمَّ اجْعَلْنِى فى دِرْعِک الْحَصینَةِ الَّتى تَجْعَلُ فِیها مَنْ تَشآءُ، تا گشایش یابد. «بار پروردگار من! مرا در حصن و پناهگاه خود و در جوشن و زرهِ محكم خود قرار بده! در آن چنان جوشنى كه كسانى را كه بخواهى قرار میدهى!»
نتیجه توبه و اثر آن در شهادت اعمال
بارى، در اینجا یك مسأله مشكل میشود؛ و آن مسأله توبه است؛ اگر بنا شود هر كارى را كه انسان انجام داده و زمین و زمان آن عمل را با تمام خصوصیات معنوى و روحى ضبط كرده باشند و تمام اینها باید در روز قیامت منكشف شوند پس بنابراین توبه چه فائدهاى دارد؟ چه اثرى دارد؟ بعد از آنكه ثابت شد كه چیزى كه موجود شود دیگر معدوم نمىشود؛ و عمل خوب و یا بد پس از تحقّق آن نیست نمىگردد!؟
در «كافى» محمّد بن یعقوب كلینى با إسناد خود از مُعاویة بن وَهَب روایت میكند كه او میگوید:
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللهِ عَلَیهِ السَّلَامُ یقُولُ: إذَا تَابَ الْعَبْدُ تَوْبَةً نَصُوحاً، أَحَبَّهُ اللهُ فَسَتَرَ عَلَیهِ فِى الدُّنْیا وَ الآخِرَةِ؛ فَقُلْتُ: كَیفَ یسْتُرُ عَلَیهِ؟