معاد شناسی ج7
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد هفتم از این مجموعه پیرامون «کیفیت نامۀ عمل انسان» و «کیفیت شهادت بر اعمال انسان در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • معنای رسیدن نامۀ عمل از سمت راست و چپ • نامۀ بهشتیها از جانب سعادت داده میشود • نتیجه اعمال انسان ملازم نفس انسان است • نامۀ عمل، عین حقیقت ملکوتی عمل است • مقرّبان و مخلَصان نامۀ عمل ندارند • مخلَصین و مقرّبین مدهوش ذاتِ حقاند • شاهدان بر اعمال و شرایط شهادت بر عمل • شاهدان بر اعمال از نیّتها خبر دارند • شرط شهادت، احاطۀ علمیه بر پنهانیهاست • شهادت پیامبران، ائمه علیهمالسلام، ملائکه، اعضاء و جوارح، زمان و مکان، جمادات، قرآن در روز قیامت و کیفیت شهادت آنها • جمادات در قیامت شعور دارند و شهادت میدهند • اختلاف مساجد در فضیلت، ناشی از اختلاف نور آنهاست • نورانیت زمان و مکان، تابع نورانیتِ اهل آنهاست
مرتب سازی:
معاد شناسی ج7
234بِى خَیراً وَ اعْمَلْ فِىَّ خَیراً أُشْهِدُ لَكَ یوْمَ الْقِیمَةِ فَإنَّكَ لَنْ تَرَانِى بَعْدَهَا أَبَدًا. و در نسخه دیگر وارد است كه: فقُلْ فِىَّ خَیراً وَ اعْمَلْ فِىَّ خَیراً.1
حضرت میفرماید: هیچ روزى بر بنى آدم نمیگذرد مگر آنكه آن روز میگوید: اى پسر آدم! من روز جدیدى هستم! و من بر تو گواه و شاهد مىباشم! نسبت به من و براى من كار خوب انجام بده! و در من كار خوب به جاى بیاور! كه من در روز بازپسین براى تو گواهى خواهم داد؛ و چون من امروز بروم دیگر تا ابد مرا نخواهى دید!
از این روایت استفاده میشود كه روزهاى انسان پیوسته یكسان نیست، هر روز یك موجود مشخّصى است؛ و هرگاه انسان در آن كار خیرى انجام داد، داد و اگر انجام نداد نداد؛ آن روز دیگر رفته است روز بعد روز دیگرى است؛ تشخّصات دیگرى، و عمل دیگرى است.
و دوّمى را از كتاب «مَسعدَة بن زیاد ربعى» در آنچه او از حضرت صادق از پدرش حضرت باقر علیهما السّلام روایت كرده است كه فرمودند:
اللّیلُ إذَا أَقْبَلَ نَادَى مُنَادٍ بِصَوْتٍ یسْمَعُهُ الْخَلائِقُ إلَّا الثَّقَلَینِ: یا بْنَ ءَادَمَ! إنِّى عَلَى مَا فِى شَهِیدٌ فَخُذْ مِنِّى فَإنِّى لَوْ طَلَعَتِ الشَّمْسُ لَمْ تَزْدَدْ فِىَّ حَسَنَةً وَ لَمْ تَسْتَعْتِبْ فِىَّ مِنْ سَیئَةٍ. وَ كَذَلِكَ یقُولُ النَّهَارُ إذَا أَدْبَرَ اللَیل.2
- «بحار الانوار» طبع حروفى، ج ٧، ص ٣٢٥
- «همان.