معاد شناسی ج7
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد هفتم از این مجموعه پیرامون «کیفیت نامۀ عمل انسان» و «کیفیت شهادت بر اعمال انسان در قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • معنای رسیدن نامۀ عمل از سمت راست و چپ • نامۀ بهشتیها از جانب سعادت داده میشود • نتیجه اعمال انسان ملازم نفس انسان است • نامۀ عمل، عین حقیقت ملکوتی عمل است • مقرّبان و مخلَصان نامۀ عمل ندارند • مخلَصین و مقرّبین مدهوش ذاتِ حقاند • شاهدان بر اعمال و شرایط شهادت بر عمل • شاهدان بر اعمال از نیّتها خبر دارند • شرط شهادت، احاطۀ علمیه بر پنهانیهاست • شهادت پیامبران، ائمه علیهمالسلام، ملائکه، اعضاء و جوارح، زمان و مکان، جمادات، قرآن در روز قیامت و کیفیت شهادت آنها • جمادات در قیامت شعور دارند و شهادت میدهند • اختلاف مساجد در فضیلت، ناشی از اختلاف نور آنهاست • نورانیت زمان و مکان، تابع نورانیتِ اهل آنهاست
مرتب سازی:
معاد شناسی ج7
232و سپس جزاى مؤمنین و عاملین به اعمال صالحه را بر این امر مترتّب میكند یعنى چون خدا علم دارد و علم او كتاب تكوین است بنابراین طبق این كتاب مبین پاداش نیكو به مؤمنان میدهد؛ و بنابراین به خوبى به دست مىآید كه موجودات خارجى داراى علم و شعورند؛ و شهادت و گواهى و میدهند كه از روى آن خداوند مؤمنان را به اجر جزیل مغفرت و رزق كریم مأجور میدارد؛ و از جمله موجودات زمان و مكان است.
زمان و مكان بیدارند و أعمال را در خود گرفته ثبت و ضبط میكنند؛ حتّى لحظات انسان را، چشم بر هم نهادن و مژگان زدن را، و حتّى تفكّر انسان و تعقّل او را در خود گرفته و تحمّل میكنند؛ و سپس ادا مىنمایند؛ امروز میگیرند فردا میدهند؛ امروز گیرنده و فردا پس دهنده هستند؛ امروز روز لفّ است؛ و فردا روز نشر، اعمال یكى پس از دیگرى در اتّصال زمان پیدا میشود و انسان روى این خطّ تدریجى متّصل زمانى مرتّباً به جلو میرود، و اعمال را یكى پس از دیگرى پشت سر میگذارد؛ و در پندار خود چنین ترسیم میكند كه از بین رفته است، لیكن چنین نیست؛ چیزى كه موجود شد معدوم نمیشود.
همه به جاى خود محفوظ است، فردا نوار را باز میكنند چرخ زمان حقائق را میخواند، و مكان حقائق را بروز میدهند؛ و انسان خودش را با تمام اعمال و خصوصیات و كیفیات مشاهده میكند.
یعنى این صحنه مسجدى كه ما در آن هستیم، با تمام این خصوصیات و این معنى گردش و گذشت كه خیال میكنیم كه این ساعت سپرى