معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیة‌اللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌سرّه می‌باشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانی‌های ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده می‌شود. محوریت این ابحاث روی «باطن‌بودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایه‌گذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذی‌قیمت فرامی‌خواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن به‌میان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیه‌السلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
معاد شناسی ج6
292براى من آتش میفرستى؟!
خدا میگوید: وَ ما رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ.1 «پروردگار تو أبداً ظلم نمى‌كند.»
حیف كه كورى! (چون به مفاد آیه شریفه وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى2 روى گردانندگان از ذكر خدا در روز بازپسین نابینا محشور مى‌شوند.) اگر چشم داشتى میدیدى كه این آتش‌ها نتیجه و اثر أعمال خود تست كه پیوسته از دنیا به سویت مى‌آید.
هر كس در دنیا قانون ضلالتى بگذارد، سنّت بدى بگذارد، بدعتى بنهد كه مردم پس از او به ناراحتى بیفتند، مریض شوند، عمرشان كوتاه شود، سقط جنین شود، یا دینشان خراب شود، ناموسشان خراب شود، در جهل و نادانى بمانند، راه آنان با خدا بریده شود؛ تمام آثارى كه براى آنها هست براى این شخص بدعت گذار و قانون گذار نیز هست. تمام آن گناهان، براى مسبِّبین آن از مُقنِّنان و مُجریان این قانون و سنّت نیز خواهد بود بدون كم و زیاد.
إِنَّا نَحْنُ نُحْيِ الْمَوْتى وَ نَكْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ وَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ أَحْصَيْناهُ فِي إِمامٍ مُبِينٍ.3
«ما مردگان را زنده مى‌كنیم، و مى‌نویسم آنچه را كه پیش فرستاده‌اند، و آثار آنان را هم مى‌نویسیم. و هر چیز را در امام مبین
- ذيل آيه ٤٦، از سوره ٤١: فُصّلت
- ذيل آيه ١٢٤، از سوره ٢٠: طه
- آيه ١٢، از سوره ٣٦: يس