معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیة‌اللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌سرّه می‌باشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانی‌های ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده می‌شود. محوریت این ابحاث روی «باطن‌بودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایه‌گذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذی‌قیمت فرامی‌خواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن به‌میان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیه‌السلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
معاد شناسی ج6
277در جاى دیگر تعبیر به ظهور و آشكارى بعد از خفا و پنهانى شده است: بَلْ بَدا لَهُمْ ما كانُوا يُخْفُونَ مِنْ قَبْلُ.
امّا در این آیه لِيُرَوْا أَعْمالَهُمْ میفرماید: براى اینكه مردم ببینند و از حقیقت عمل خود مطلع شوند.
انكار نامه عمل در قیامت به هیچ وجه امكان ندارد
آیا انسان مى‌تواند آن نامه عمل را انكار كند؟ اگر گفتار و صورت انسان را در ضبط صوت و در فیلم ضبط كنند و بعداً به او ارائه دهند انسان نمى‌تواند انكار كند؛ امّا در قیامت عنوان نوشتن و عنوان ضبط نیست، و عنوان عكس بردارى كردن و روى پرده نمایش دادن نیست؛ از اینها بالاتر است.
آنجا خود انسان را مى‌آورند با همان عملى را كه انجام داده است درحالى‌كه انسان همان عمل را دارد انجام میدهد؛ خودش دارد آن عمل را انجام میدهد. چون معناى بقاءِ بعد از فناء این‌طور شد كه آن روز انسان، مُسَیطر و مُهَیمن بر بدن دنیوى خود با تمام أعمالى كه انجام داده است مى‌شود؛ پس مى‌بیند خودش را كه مشغول انجام این أعمال است؛ بلكه مى‌یابد خود را كه مشغول انجام این أعمال است.
الآن ما در این لحظه كه اینجا نشسته‌ایم و صحبت مى‌كنیم، این كیفیت و حال وجودى خود را مى‌توانیم انكار كنیم؟ آیا هیچ ممكن است؟! وقتى تكلّم ما تمام شد مى‌توانیم انكار كنیم؛ سخنانى را كه قبلًا گفته‌ایم مى‌توانیم منكر شویم؛ امّا در عین اینكه داریم صحبت مى‌كنیم نفس همین تكلّم را مى‌توانیم منكر شویم؟ نه. چون همین