
معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
معاد شناسی ج6
268معناى طائر
پس تطایر کتب، یعنى عالمى كه نامههاى عمل به پرواز در مىآید و هر كدام به جا و محلّ خود جارى مىشود.
این یك معنائیست كه براى تطایر كتب مىتوان كرد.
یك معناى دیگر براى طائر مىتوان كرد، و آن اینكه طائر کنایه از آن مقدّراتى است كه در اثر عمل به انسان داده میشود؛ چون در میان مردمِ عرب به مرغها فال مىزنند، فال خوب و یا فال بد.
مثلًا میگویند: اگر كلاغ از سمت چپ بطرف سمت راست حركت كند خیلى خوب است، و اگر از سمت راست بطرف چپ حركت كند خیلى بد است. هر روز كه انسان از خانه بیرون مىآید اگر كلاغ را به چنان و یا به چنین وضعیتى بنگرد مورد خیر یا شرّ قرار میگیرد.
اگر جُغد بر فراز منزل آید دلالت بر مرگ و نیستى و نابودى میكند، و اگر كبوتر و یا مرغ وَرقاء آمد این دلالت بر یمن و سعادت دارد.
بارى، این مسائل در اسلام نیست. زیرا ابداً واقعیت ندارد، بلكه اثرِ مترتّب، همان اثر نفوس مىباشد لا غیر؛ و لذا اسلام تطیر را برانداخته است.
پس طائر كنایه از آن سعادت و یا بدبختى است كه در اثر عمل خوب و یا عمل زشت نصیب انسان میشود؛ غایة الامر اگر با آن مرغ فال خوب بزنند به آن تَفَأُّل میگویند، و اگر فال بد بزنند به آن تَشَأُّم گویند.
