معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
مرتب سازی:
معاد شناسی ج6
20فِي الْأَرْضِ1.
«آثار سوء چون كف روى آب از بین میرود؛ و امّا آنچه به مردم خیر و رحمت میرساند در روى زمین باقى مىماند.»
تمام این تأثیرات و تأثّرات كه در عالم مشاهده مىكنیم متعلّق به نفوس است امّا بإذن الله.
چون هیچ موجودى در ذات و در فعل و اثرش، بدون اذن پروردگار لباس هستى در بر نمىكند.
اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تكوینى و حقیقى است نه اذن اعتبارى
این اذن یك اذن اعتبارى نیست مانند سائر عقود و عهودى كه در عالم دنیا و اعتبار صورت میگیرد، مثل اینكه انسان بگوید: إلَهى اسْتَجَزْتُ مِنْكَ. «خدایا من از تو طلب اجازه میكنم.» او هم در پاسخ بگوید: عَبْدى أجَزْتُ لَكَ. «بنده من، به تو اجازه دادم.»
بلكه یك اذن تكوینى و حقیقى است در نفوس، كه اثر آن امكان تأثیر نفوس در مُجاز است.
نفس در ظرف تكوین و واقعیت، در مرحلهاى واقع میشود كه در این مرحله ذات اقدس حقّ تعالى از این سبب تجلّى میكند، و اراده حضرتش از این وسیله و مفتاح در خارج، لباس وجود و هستى مىپوشد.
رو مجرّد شو مجرّد را ببین، و كار مجرّد را بكن، اشاره به تحقّق همین حالت انقطاع در نفوس است.
الآن ما همه در این مسجد نشستهایم و همه چیز را مىبینیم
- ، قسمتى از آيه ١٧، از سوره ١٣: الرّعد