معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
مرتب سازی:
معاد شناسی ج6
15پذیرفته است، و اگر مشیت و اذن او نباشد تا هزار سال هم قلم از جاى خود تكان نمىخورد، ولى در صورت دوّم كه من با دست قلم را بر زمین گذاشتم فعلْ فعلِ من نیز هست، انتساب به من هم دارد.
ظهور اسم «المحیى» در وجود حضرت إبراهیم علیه السّلام
حضرت إبراهیم علیه السّلام به مقاماتى رسیده، و طىّ مدارجى نموده است، ولى هنوز اسم المحیى یعنى كیفیت إحیاء، یعنى آن قوّهاى كه در اولیاءِ خدا در مقام تقرّب بواسطه تجلّى اسم المحیى پیدا مىشود در او ظهور نكرده است؛ خلاصه هنوز خود ابراهیم مرده زنده ننموده، و لذا مىپرسد: كَيْفَ تُحْيِ الْمَوْتى؟ یعنى این اسم تو چگونه تجلّى میكند كه بواسطه آن مرده زنده میكنى؟
قالَ أَ وَ لَمْ تُؤْمِنْ1 «آیا ایمان ندارى به این حقیقت؟»
آرى، ایمان دارم و میدانم كه با اسم مقدّس خود این عمل را انجام میدهى تَقَدَّسَتْ أسْماؤُكَ وَ عَلَتْ صِفاتُكَ، و لیكن میخواهم همچون دانشآموز كه در لابراتوار به دست خود آزمایش میكند و به رأى العین مىبیند، ببینم.
خداوند فرمود: این كار را انجام ده! خودت انجام بده! چهار پرنده را بگیر، و قدرى با خود مأنوس گردان، و پس از آنكه آنها را كُشتى و با هم مخلوط نمودى، بر فراز هر كوه مقدارى از آنها را قرار بده، و سپس آنها را بخوان!
در این حال آنها با شتاب بسوى تو خواهند آمد، و در آن وقت بدان كه خداوند عزیز و حكیم است
- قسمتى از آيه ٢٦٠، از سوره ٢: البقرة