معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
مرتب سازی:
معاد شناسی ج6
51ببیند و هیچ تعجّب نكند؛ و فقط براى زنده شدن مردگان به شگفت درآید و انكار قدرت خداوند را بنماید؟
فوراً خداوند میفرماید: بَلى وَ هُوَ الْخَلَّاقُ الْعَلِيمُ، كه فاصله نیفتد.
آن كسى كه آسمانها و زمین را پدید آورده است، قدرت دارد كه مثل انسان را بیافریند.
بَلَى، بله بله مىتواند خلق كند؛ و نه تنها خالق است بلكه خلّاق است، یعنى استاد خلقت است؛ در قدرت و خلقت بدون حصر و اندازه و حدّ، توان دارد، قدرتش در خلقت عجیب و علمش نیز حیرتآور است، و هر دوى آنها بدون حدّ و نهایت است.
امر خدا براى احیاء أموات به لفظ «كُنْ» است
إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ.1
«این است و جز این نیست كه امر خداوند براى ایجاد چیزى را كه اراده كند، اینست كه به او بگوید: بشو! و به مجرّد این گفتار، میشود.» محتاج به زمان و مكان و قوّه و استعداد و مادّه و تدریج و مُعِدّ و شرط و غیرها نیست.
خلقت نوزاد آدمى در شكم مادر نُه ماه طول مىكشد؛ چون اراده خدا تعلّق گرفته است كه آن امر «كُن» بدین قسم تحقّق پذیرد؛ یعنى اوّل به نطفه میگوید: اینطور بشو! بعد میگوید: اینطور بشو! و سپس میگوید: اینطور بشو! و هكذا در هر لحظه أوامر متعدّدى از ذات مقدّسش صادر میگردد و بواسطه آن اوامر این نطفه تغییراتى
- آيه ٨٢، از سوره ٣٦: يس