
معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
معاد شناسی ج6
232عقول مجرّده و عقول مُفارقه و به تعبیرات مختلف دیگر نیز گفتهاند. آنها مقامشان بسیار عالى و احاطه شان بسیار گسترده است؛ مانند جبرائیل و إسرافیل و میكائیل و عزرائیل كه واسطه فیض از ذات اقدس حضرت احدیت عزّ و جلّ به تمام عوالم هستند، اینها وجودشان بسیار بزرگ و علمشان و قدرتشان نیز عظیم است.
بیان وظائف چهار ملك مقرّب پروردگار
مثلًا: میکائیل در تمام لحظاتِ عالم دهر و زمان، تمام عوالم را از جانب پروردگار روزى میدهد. رزق، خواه روحانى و معنوى و خواه صورى و ذهنى و خواه مادّى و طبیعى به دست اوست؛ البتّه عمل او از خدا جدا نیست، خداوند روزى میدهد از دریچه و آئینه و شبكه وجودى این ملك مقرّب.
جبرائیل به عالمِ امكان، فهم و علم و شعور میدهد، و به كائنات علم و شعور افاضه میكند.
إسرافیل وظیفهاش بسط عالم حیات و زندگى است. زندگانى و حیات كرات آسمانى، زندگى عالم مادّه، زندگى عالم برزخ و قیامت، زندگى طبع و مثال و نفس و عقل، زندگى ماهىهاى دریا و پرندگان هوا و وحوش بیابان، و بالاخره زندگى و حیات سراسر موجودات.
و نباید تصوّر شود كه معناى حیات همانست كه در ابتداى امر، موجودى مثلًا چون انسان زنده میشود و یا مثلًا تخم مرغ تبدیل به جوجه میگردد و تخم ملخ و مورچه به صورت نوزاد بیرون مىجهند.
بلكه در هر لحظه و در هر آن، حیات جدید و حیات بعد از
