
معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
معاد شناسی ج6
224«هیچ جنبندهاى نیست مگر آنكه خداوند پیشانى و مقدّرات او را در دست دارد. و بدرستى كه پروردگار من در راه مستقیم است.»
جمیع موجودات رو بسوى مقصد مطلوب در حركت هستند
و همان طور كه ما روشن ساختهایم، تمام جواهر طبیعیه و موجوداتى كه در عالم مادّه هستند، همه جنبنده و دابّه هستند، به علّت همان حركات ذاتیه و جوهریه كه در آنهاست؛ بنابراین خداوند مقدّرات نفوس و طبایع آنها را بدست میگیرد و به سمت خود مىكشد و جذب مىنماید.
و هر كس این گفتار ما را به خوبى دریابد و تحقیقاً بفهمد، به یقین میداند كه: تمام كائنات باید به خدا رجوع كنند؛ و مطلب بر او مشتبه نمىگردد. و اینست مقتضاى حكمت و وفاء به وعد و وعید و لزوم مكافات در طبیعت و مجازات.
و ما یك رساله جداگانه در این باب تألیف كردهایم، كه در آن حشر جمیع موجودات عالم تكوین حتّى جمادات و نباتات را بسوى خانه آخرت، و حشر همه را بسوى خداوند تعالى، با بیانات واضحه و قواعد صحیحه برهانیه اثبات كرده و مبرهن ساختهایم.
مبناى آن «رساله حَشْر» بر اینست كه: تعطیل در عالم طبیعت نیست، و در میان عالم خلقت، ساكنى وجود ندارد، پس جمیع موجودات رو بسوى غایت و مقصد مطلوب بوده و در حركت هستند، الّا آنكه حشر هر چیزى بسوى آن چیزیست كه مناسب و مجانس با اوست.
