معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
مرتب سازی:
معاد شناسی ج6
222سلامت فطرتش از آفتِ اعوجاج و انحراف، و مرض حسد و عناد، و اعتیاد به عصبیت و افتخار و استكبار، براى او شكّ و تردیدى در مسأله معاد و حشر نفوس و اجساد باقى نمىماند؛ و بطور یقین میداند و حكم میكند به اینكه: این بدن بعینه در روز قیامت محشور میشود به صورت جسد؛ و براى او منكشف میشود كه «مُعاد» در روز بازپسین، مجموع نفس و بدن بعینهما و شخصهما خواهند بود؛ و آنچه در قیامت مبعوث میگردد خود این بدن است، نه بدن دیگرى كه با او مباین بوده باشد، خواه آن بدنْ عنصرى باشد همچنان كه جمعى از اسلامیون به آن معتقدند، یا مثالى باشد چنانكه إشراقیون به آن معتقدند.
و آنچه گفتیم همان اعتقاد صحیح و مطابق با شریعت و ملّت، و موافق با برهان و حكمت است.
پس كسى كه به گفتار ما ایمان آورد و آن را تصدیق كند، به روز جزاء ایمان آورده است و از مؤمنان حقیقى گردیده است. و قصور و كوتاهى از آن، خذلان و قصور از درجه عرفان و قول به این است كه: اكثر قوا و طبایع از بلوغ و رسیدن به غایاتشان و از وصول به كمالاتشان و به نتائج شوقها و حركتهایشان به حال تعطیل درآمدهاند.
و لازمهاش اینست كه آنچه را كه خداوند در غرائز طبیعتهاى كونیه و سرشتها و جبلّىهاى عالم خارج قرار داده است از طلب كمال و توجّه به ما فوق خودشان، همه هَباء و بى نتیجه و عبث و هدر