
معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
معاد شناسی ج6
219به آنها چنین خطاب میشود: شما طیبات خود را در حیات دنیا از بین بردید، و بدان طیبات در دنیا تمتّعى بردید.»
یعنى طیبات شما كه عبارت بود از عمر، عقل، قدرت، علم، حیات، فراغت، امنیت و أمثال اینها، آنها را در زندگى حیوانى دنیا كه زندگانى پست مىباشد مصرف كردید، نه در زندگانى عُلیا. اینها سرمایههاى پاك و پاكیزهاى است كه خداوند به انسان براى كسب كمال و پیمودن راه تقرّب بسوى خداوند و تهیه زاد و راحله براى سفر لقاء الله و زیارت حضرت پروردگار، و بسوى مقام تجرّد و باز یافتنِ نفسْ مقام و منصب حقیقى و واقعى خود را، به شما عنایت فرمود؛ و شما به عوض آنكه این سرمایهها را در روشن كردن عقبات ترسناك این راه و فتح سنگرهاى دشمن و نفس امّاره كه پیوسته در كمین قاصدین این سفر هستند مصرف كنید و بروید در مأمن صدق و امان قرار بگیرید، آن طیبات را در حیات دنیا در شهوات و غفلات و إعمال قواى غضبیه و وهمیه بدون محلّ و بى مورد صرف نمودید! و با استكبار و زیاده طلبى و اندوختن مال بى جا، و كسب جاه و اعتبار بى محلّ و حیثیت و آبروى بى ارزش، در این حیات و زندگى پست حیوانى آن طیبات را از دست دادید! و فعلًا تهیدست و بدون كسب كمال بدینجا آمدهاید؛ و مكان شما در آتش است!
آن طیبات، سرمایه تجارت شما و آلت صنعت و عمل شما براى سفر آخرت بود! آنها را از دست دادید و بیهوده و بیجا مصرف نمودید! و امروز دیگر چیزى ندارید كه بتواند شما را از این مراحل
