معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
مرتب سازی:
معاد شناسی ج6
206میروند و شما در فكر خود و در خود فرو میروید و آرامش و طمأنینه و سكینه خاطر پیدا مىشود، و دیگر در ذهنتان هیچ نمىنگرید، نه همّى و نه غمّى، نه خندهاى و نه گریهاى، و نه فكرى و نه خیالى.
ما باید برویم به جائى كه ذهن از همه چیز غیر از خدا پاك شود و وجود ما و هستى ما در ذات اقدس او فانى شود و معناى إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ این است. در آنجا كه ظلمت نیست، معصیت نیست، اوهام و افكار مشوّش نیست؛ آنجا عالم جمع است، آنجا مقام تجرّد على الإطلاق است.
مقدّمه هفتم: تبیین و توضیح عالم نشر
مقدّمه هفتم: عالم نشر، نشر به معناى باز كردن و گستردن است.
پس از عالم حشر، عالم نشر داریم؛ یعنى آن نحوه از جمع و فنا بر میگردد و باز مىشود، و مانند یك طاقه پارچه را كه پیچیده باشند و درهم فرو برده باشند، اینك باز مىكنند و تمام خصوصیات و مساحت و شكل و اندازه آن را در مرأى و منظر قرار میدهند.
علّامه طباطبائى مدّ ظلّه العالى در تفسیر این آیه: وَ كُلُوا مِنْ رِزْقِهِ وَ إِلَيْهِ النُّشُورُ1. «و بخورید از روزى پروردگار و بسوى اوست نشور.» فرمودهاند:
تبیین معناى لغوى نشر
و نشور و نشر زنده كردن مرده است بعد از مردنش و اصل این مادّه از نَشَرَ الصَّحیفَةَ وَ الثَّوْبَ إذا بَسَطَهُما بَعْدَ طَیهِما (باز كردن كاغذ و لباس در وقتى كه آنها را بعد از آنكه پیچیده بودند باز كنند و
- ذيل آيه ١٥، از سوره ٦٧: الملک