معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
مرتب سازی:
معاد شناسی ج6
198و سراسر موجودات به خدا رجوع مىكنند و غایت و منتهاى سیر و حركت دستگاه آفرینش، ذات اقدس حقّ مىباشد. وَ أَنَّ إِلى رَبِّكَ الْمُنْتَهى1 «و حقّاً كه بسوى پروردگار تو منتهاى همه است.»
تبیین شكل مخروطى عالم
و لا یخفى آنكه: آن نقطه رأس مخروط را ذات أحدیت كه به هیچ وجه من الوجوه اسم و رسمى ندارد قرار دادیم، و گرنه در تمام این مخروط حتّى در قاعده آن كه عالم كثرات مادّیه و طبعیه است، قدرت و علم و حیات و سائر اسماء و صفات پروردگار موجود، و بلكه این مخروط را پر نموده، و یك ذرّه و یك نقطه در این حجم پیدا نمىكنیم كه در آنجا خدا نباشد و اسم و صفت و فعلش راه نیابد.
اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ2.
«خداوند (الله) نور آسمانها و زمین است.»
بنابراین، مجموعه مخروط را اسم واحد كه مقام ظهور نور ذات در مظاهر عالم است تشكیل میدهد.
پس بنا بر آنچه گفته شد ازل و ابد معلوم شد.
ازل: اوّلین نقطه حضیض براى طىّ قوس نزول در عالم كثرت است.
ابد: آخرین نقطه اوج پس از طىّ قوس صعود براى عالم وحدت است
- آيه ٤٢، از سوره ٥٣: النّجم
- صدر آيه ٣٥، از سوره ٢٤: النّور