
معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
معاد شناسی ج6
196نقطهاى كه همه موجودات و مخلوقات در سیر خود به ذات اقدس، در عالىترین رتبه و مقام و درجه قرار میگیرند، ابد است.
این ازل عین ابد آمد یقینظاهر اینجا عین باطن شد ببین
اگر از باب مثال، ذات احدیت و مقام غیب الغیوب و لا اسمَ لَه و لا رسمَ لَه را نقطهاى فرض كنیم (نقطه ریاضى نه نقطه فیزیكى) كه هیچ بُعدى ندارد، و اوّلین نقطه ظهور كثرت كه همان اراده و مشیت است و از آنجا كثرات عوالم ملكوت یكى پس از دیگرى بوجود مىآید و به پائین سرازیر مىشود، تا برسد به عالم طبع و مادّه كه از نقطه نظر كثرت از همه عوالم وسیعتر و از نقطه نظر حیات و علم و قدرت از همه عوالم كوچكتر و تنگتر است، یك شكل مخروطى تشكیل خواهد شد كه نقطه رأس آن، مقام اسم أحد و پائینتر از آن اسم حَىّ و علیم و قدیر، و پائینتر از آن، مقام اراده و مشیت است كه از آنجا پیدایش عالم شده است، و همینطور كثرات عوالم به ترتیب پائین مىآید تا به قاعده مخروط میرسد كه عالم مادّه و أظلَم العوالم است.
موجودات، با اراده پروردگار هر یك از نقطهاى آفریده شده و پس از طىّ قوس نزول و حركت به عالم مادّه، دو مرتبه به طرف مبدأ حركت نموده و با طىّ قوس صعود به همان نقطهاى كه ابتدائشان از آنجا بوده میرسند و در آنجا فانى میگردند؛ كَما بَدَأَكُمْ تَعُودُونَ.1
«همان طور كه خداوند عزّ و جلّ شما را ابتداءً خلقت فرمود، شما بازگشت مىكنید
- ». ذيل آيه ٢٩، از سوره ٧: الاعراف
