معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
مرتب سازی:
معاد شناسی ج6
191و در عرض این عالم؛ یعنى ما كه در این دنیا قطعات زمان را یكى پس از دیگرى طىّ مىكنیم، چون تمام شد به دنبال آن و در ردیف همین سلسله از زمان به برزخ وارد مىشویم؛ و باز همینطور پس از آنكه در همین ردیف از زمان، برزخ تمام شد، ما وارد قیامت میگردیم.
و در قیامت هم به همین منوال زمان است یكى پس از دیگرى تا خدا خدائى كند زمان است.
معناى تقدّم و تأخّر عوالم طبع و برزخ و قیامت نسبت به یكدیگر
اینطور نیست. و بسیارى از اشكالات و اشتباهاتى كه مردم دارند و در ذهنشان هست، چه بر زبان بیاورند یا نیاورند، ناشى از اینست كه مطلب را اینطور فهمیدهاند، درحالىكه اینطور نیست.
میگویند: خوب، بعد از قیامت چه میشود؟ یك میلیون سال دیگر گذشت، بعداً چه میشود؟ دو میلیون سال دیگر گذشت، بعداً چه میشود؟
قیامت در عرض این عالم نیست، و تمام این سؤالات بیجاست.
بیان این حقیقت: عوالم تو در توست؛ یعنى عالم برزخ یك عالمى نیست به دنبال زمانىِ این عالم؛ یك عالمى است كه بر این عالم مادّه و طبیعت ما احاطه دارد، و الآن هم هست، نه اینكه بعداً بوجود مىآید؛ عالم نفس و قیامت بر ما احاطه دارد، بر عالم طبیعت و مادّه و بر عالم برزخ هر دو احاطه دارد.
پس عالم نفس و قیامت موجود است؛ نه اینكه بعداً موجود