
معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
معاد شناسی ج6
141اگر این طفل مثلًا در وقت تولّد سه كیلوگرم باشد، بعداً كه در اثر رشد به جوانى میرسد و وزنش به صد كیلوگرم میرسد، باز شكل و اندام و طرز استخوانبندى و رنگ بدن و خطوط كف دست و كف پا و سائر جهاتى كه از مشخّصات او بوده بههیچوجه تغییر و تبدیل نمىكند.
و اگر این شخص بیمار گردد یا به سنّ كهولت و پیرى برسد و آن وزن صد كیلو به پنجاه كیلوگرم پائین بیاید، باز در این خصوصیات و مشخّصاتى كه از اختصاصات اوست تغییرى حاصل نمىشود.
پس آنچه بر بدن اضافه مىشود و یا از آن كسر میگردد همان أجزاء فضلیه است، یعنى زیادىها؛ و امّا اجزاء اصلیه بطور مستدام و پیوسته در بدن باقى است، و هیچگاه دستخوش زوال و فناء و بوار نمىگردد؛ و به همین جهت شكل و شمائل افراد بشر تغییر نمىكند و پیوسته مردم به همان خصوصیات، از یكدیگر متمایز و شناخته مىشوند.
در روز حشر، خداوند تبارك و تعالى همان اجزاء اصلیه بدن آكل و بدن مأكول را زنده میكند و همان طور كه گفته شد آن اجزاء همیشه ثابت و باقى هستند و قابل فنا و نیستى نمىباشند؛ زیرا قوام و هستى بدنها به آن اجزاء است؛ و امّا زیادىها و اجزاء فضلیه كه به صورت فضولاتى همیشه در بدن انسان، ورود و خروج دارند: تبدیل به غذا مىشوند، تبدیل به خون میگردند، و سپس تبدیل به گوشت و استخوان و پس از آن، به علّت آنكه بدل ما یتَحلّل مىباشند، تبدیل
