
معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
معاد شناسی ج6
136به عالم شهادت؛ و آن، عالم ارواح است و این، عالم اجساد.
و همان طور كه «روح» باطن جسد است، عالم آخرت نیز باطن دنیاست.
بارى چون اثبات طورى دیگر از وجود كه مخالف این وجود طبیعىِ وضعى است و اثبات نشأه دیگرى كه با این نشأه ظاهر مباینت دارد، كار مشكل و صعب الفهم بود و از اذهان اكثر مردم دور، و قابل هضم و ادراك نبود لذا انكار كردند و در مقام خصومت برآمدند.
و علاوه بر این، به جهت انس و الفت داشتن با این جسدها و شهوات و أمیال و لذّتهاى این جسدها بر آنان مشكل بود كه آن را ترك كنند و به دنبال عالم دیگرى كه با این عالم تضادّ دارد بروند.
و بدین سبب از تدبّر در حقیقت و كیفیت آن عالم اعراض كردند و از آیات و نشانههاى آن روى گردانیدند؛ همچنان كه خداوند تعالى میفرماید:
وَ كَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْها وَ هُمْ عَنْها مُعْرِضُونَ.1
«و چه بسیار از آیاتى كه در آسمانها و زمین است، و ایشان بر آن آیات مرور نموده و از آن اعراض مىنمایند.»
وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها.2
«و به حیات دنیوى راضى شدند و بدان اعتماد نموده و دل
- آيه ١٠٥، از سوره ١٢: يوسف
- قسمتى از آيه ٧، از سوره ١٠: يونس
