معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
مرتب سازی:
معاد شناسی ج6
108كردار خود؛ و اگر در تهذیب نفس داراى درجاتى باشد چه بسا اطّلاع پیدا میكند بر تمام موجودات، و همه موجودات در نزد او حاضرند.
سیطره و هیمنه انسان كامل بر موجودات
اگر ما كه زمانى هستیم، چنانچه این زمان را از ما بردارند، دیگر ما تنها موجودات فعلیه را نمىبینیم؛ بلكه تمام موجوداتى كه گذشتهاند فعلًا براى ما حاضرند؛ چون آنچه بین ما و موجودات سابقه و یا لاحقه فاصله مىاندازد زمان است. اگر فرضاً ما از زمان بالاتر آئیم، تمام موجودات گذشته و آینده و حالیه براى ما مساوى است و ما میتوانیم با یك نظر به تمام آنها نگاه كنیم و از حال همه مطّلع گردیم.
در آن صورت دیگر ماضى و مستقبل معنى ندارد، سَبق و لُحوق معنى ندارد، زمان آدم أبو البشر با زمان حضرت نوح و زمان رسولان دیگر و یا زمان قیام قائم آل محمّد أرواحنا له الفداء یكسان خواهد شد. یعنى بطور كلّى زمانى نیست تا بر اساس آن سابق و لاحق، و مقدّم و مؤخّر شناخته شود؛ همه و همه حاضر و در ردیف واحد از ثابتات هستند.
یعنى ما در آن صورت در یك افق عالى خواهیم بود كه در آنِ واحد، مُسَیطر و مُهَیمن بر جمیع موجودات خواهیم بود، تمام موجودات زمانى، از زمان آدم تا روز قیامت. و همان طورى كه براى ما گذشته دیگر معنى ندارد، آینده نیز معنى ندارد، و اولاد ما و نواده ما تا روز قیامت هر كارى كه در دنیا انجام خواهند داد همه در مقابل ما موجود و حاضر خواهد بود.