
معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
معاد شناسی ج6
106مىبینیم.
حالا چرا نمىبینیم؟ چون مانند آن ملخ و مورچه جز جلوى خود را ادراك نمىكنیم، فقط لحظات موجوده فعلًا را ادراك مىنمائیم؛ الآن چند لحظه قبل را نمىبینیم، فقط صورتى از آن در ذهن شماست؛ ولى اصل آن لحظات در ذهن كلّى این جهان هستى ثابت است.
اگر فرضاً از چرخ زمان بالاتر بیائید همه را مىبینید؛ معجزات حضرت موسى و ید بیضاى آن حضرت را و عصا و اژدها را و معجزات رسول الله را و تمام كارهاى اوّلین و آخرین از جنّ و انس را و یك یك از جمادات، هر چه در روى زمین و در زیر زمین است و هر چه در آسمان است، از حیوانات و از فرشتگان و طائفه جنّ؛ تمام در جاهاى خود معین و بدون یك ذرّه كم و زیاد یا پیش و پس موجود و ثابت مىباشند.
مرحوم والد ما رحمة الله علیه در این مسجد اقامه جماعت داشتند و مدّت سى سال است كه از دنیا رفتهاند؛ فرض كنید كه در سى و پنج سال قبل، ایشان نماز مغرب و عشاء را بجاى آورده و در مثل چنین ماه رمضانى رو به مردم نموده و مشغول تفسیر سوره أعلى شدهاند، و در آنوقت حَنَك عمامه ایشان سرازیر بود، و مقدارى از كنار حنك هم گَرد گرفته بود.
الآن اگر با چشم بصیرت، نه با چشم بصر، یعنى با چشم ما فوق زمان، اگر آن مجلس را ببینید! خواهید دید كه ایشان رو به مردم
