
معاد شناسی ج6
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد ششم از این مجموعه پیرامون «کیفیت حیات در عالم قیامت» و «معنای حقیقی معاد جسمانی» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • زنده شدن در قیامت به واسطۀ اسم «المُحیی» است • ندای حضرت ابراهیم علیهالسلام به مرغان، ندای ملکوتی بود • معجزات انبیاء ناشی از تأثیر نفوس آنهاست به اذن خدا • اذن خداوند در تأثیر نفوس، اذن تکوینی و حقیقی است نه اعتباری • مرگ عبور از این نشئه و موجب تکامل است • اقوال متکلمین دربارۀ اعادۀ موجودات • آراء مختلف در کیفیت معاد جسمانی و روحانی • پاسخ به شبهۀ آکل و مأکول • شخصیت هر انسانی به نفس اوست نه بدن او • دفع شبهات وارده بر معاد جسمانی • نظریۀ بدیعِ مصنف در خصوص معاد جسمانیِ عنصری و ارائۀ برهان بر آن • معنای ازل و ابد • بحثی درباره حشر جمادات، نباتات و حیوانات • کیفیت نامۀ عمل انسان
معاد شناسی ج6
105آب را در كاسه آوردهاید، این آب در سماور نیست، در لیوان نیست، امّا نمىتوانید بطور مطلق بگوئید آب در سماور و در لیوان نیست. آب در كاسه به قید اینكه در كاسه است در جاى دیگر نیست. آن موجودات به قید اینكه در این زمان هستند، در آن زمان نیستند، و موجوداتى كه در آن زمان هستند به قید اینكه در آن زمانند در این زمان نیستند؛ امّا موجودات آن زمان آیا در آن زمان نیستند؟
اینكه محال است نباشند؛ هر موجودى در هر زمان موجود بشود بدون شكّ در خصوص آن زمان موجود است.
آدم أبو البشر على نبینا و آله و علیه السّلام الآن موجود نیست، ولى در آن زمانى كه خداوند به او لباس حیات داد موجود است؛ آدم أبو البشر زنده است، نه در این زمان بلكه در آن زمان؛ ادراك ما نمیرسد كه آن زمان را ببینیم؛ و اگر فرض كنیم ادراك ما برسد و آن زمان را ببینیم، آنوقت آدم را مىبینیم، حوّاء را مىبینیم، حضرت إبراهیم و إسمعیل علیهما السّلام را در زمان خودشان مىبینیم، و یك یك پدران را تماشا مىكنیم تا زمان حضرت رسول الله خاتم النّبیین و أمیر المؤمنین علیهما الصّلاة و السّلام.
مىبینیم كه سلسله پدران ما همه متحرّك و همه متحسّس و همه شاهدند، چون ما آنها را با تمام كارهایشان در طول حیات مىبینیم، نه یك لحظه از آنها عبور كنیم. ما حضرت موسى كلیم الله را در كوه طور و در آن چهل شب كه به مناجات و میعاد خدا رفت و حضرت عیسى بن مریم را با ان معجزات، همه را در طول زندگى خودشان
