معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
مرتب سازی:
معاد شناسی ج5
259دچار تحیر و سرگشتگى نمىشوم.
انسان اصلش از نطفه است. بعد عَلقه میشود و پس از آن مُضغه و سپس استخوان، و گوشتى هم بر روى آن مىپوشد. و این دورانى كه جنین در رحم مادر طىّ میكند تا تبدیل به انسان كامل میگردد و نَفَس مىكشد و داراى شعور و عقل مىشود و پا به دنیا میگذارد، چه خبرها هست!
و پس از آنكه به دنیا قدم گذاشت و به گفتگو پرداخت و فریاد أنا رَجُلٌ او بلند شد، این تحوّلات و تطوّرات بقدرى عجیب و غریب است كه همین كه انسان بخواهد تفكّر كند و در مدارج و معارج صعودى و تكاملى این نطفه تدبّر نماید عقلش مىایستد و زبانش لال مىشود.
خلقت همه موجودات عجیب است و لیكن تعجّب در طىّ مراحلِ تكاملى نطفه بسیار است.
در چند مورد كه خداوند در قرآن كریم داستان جنین انسان را بیان میكند، با بزرگى و عظمت یاد میكند؛ و در یك جا میفرماید:
فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ.1
خودش به خودش میگوید: بَه بَه از این خدا! مبارك باد آن دستى كه چنین آفریده است؛ پر بركت باد و پر بركت است آن پروردگارى كه بهترین خلقت كنندگان است.
و واقعاً پر بركت و پر جود است چنین دستى كه چنین مىآفریند.
- ذيل آيه ١٤، از سوره ٢٣: المؤمنون