معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
مرتب سازی:
معاد شناسی ج5
256يا بُنَيَّ إِنَّها إِنْ تَكُ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ فَتَكُنْ فِي صَخْرَةٍ أَوْ فِي السَّماواتِ أَوْ فِي الْأَرْضِ يَأْتِ بِهَا اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ لَطِيفٌ خَبِيرٌ.1
حضرت لقمان كه یكى از حكماى بزرگ بوده، و بنا بر بعضى از روایات داراى منصب نبوّت نیز بوده است، ضمن پندها و سفارشهائى كه به فرزندش میكند، اینست كه میگوید:
«اى فرزند دلبند من! اگر به اندازه سنگینى یك دانه از خردَل2 به وجود آید و لباس هستى در بر كند، و در سنگى بوده باشد، یا در آسمانها باشد، و یا در زمین باشد؛ خداوند آن را مىآورد و در یوم الجمع كه روز قیامت است حاضر مىسازد؛ و خداوند حقّاً به تمام موجودات و عالم آفرینش لطیف و نافذ و خبیر و مطّلع است.»
پس با وجودى كه یك دانه خردل كه در میان سنگى بوده و در پشت كوهى قرار گرفته باشد یا در عمق دریائى یا در فضاى جوّ و در آسمانها بوده باشد، و هر موجودى كه در ثقل و سنگینى به اندازه این دانه و این حبّه از خردل بوده باشد، از حیطه علم و قدرت و احاطه وجودى و حیاتى حضرت احدیت مستور و خارج نباشد؛ انسان چگونه مىتواند ادّعا كند كه وجودش و كردارش و عقائدش و صفاتش از حیطه علم و قدرت خدا مستور است؟ و چگونه هستى خود را انكار میكند؛ و معلوم است كه این هستى و وجود فعلى در عالم تكوین ملازم و مستلزم ضبط و ثبت و تحقّق معاد است؟
- آيه ١٦، از سوره ٣١: لقمان
- گياهى است مانند فلفل که دانههاى کوچک و سياه و سوزنده دارد.