
معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
245سرحدّى رسد كه عالِماً عامداً براى مطالب و دعاوى باطل پوششى از شبهات قرار دهد؛ براى آنكه در روز محاكمه و در بین مردم، آن لباس شبهه را وجه موجّه خود قرار دهد.
این یك حالت نفاق شدید درونى است كه از روى علم و بصیرت و نور و بینائى عمد، و با وجود آگاهى، انسان خود را به نفهمى و عدم اطّلاع زند؛ و بواسطه حمل نمودن كارهاى مردم بر وجه غیر صحیح با آنكه میداند صحیح است، یا بر وجه صحیح با آنكه میداند غلط است، بخواهد در بین مردم به جهت باقى ماندن آبرویش، از مؤاخذه فرار كند و پیوسته آن موارد شبهه را مستمسك عمل خود بگیرد.
این خود یك نوع ظلمتى در نور، و یك طرز نابینائى در عالم بینائى است؛ كه در عالم قیامت به همین نحوه و كیفیت ظهور خواهد نمود.
در بین افراد جامعه از این قبیل افراد بسیارند كه دین را آلت وصول به دنیا قرار میدهند، و نماز میخوانند، و سخنان فریب دهنده میزنند براى آنكه در دنیا حكومت كنند.
خطبه سید الشّهداء علیه السّلام در راه كربلا
راجع به اهل دنیا كه چگونه دین را براى منویات دنیوى خود استخدام مىكنند، حضرت سید الشّهداء علیه السّلام در خطبه كوتاهى در مسیر خود بسوى كربلا در «ذى حُسَم» استعاره لطیفى بكار برده است چنانكه در «تحَف العقول» است:
وَ قَالَ عَلَیهِ السَّلَامُ فِى مَسِیرِهِ إلَى کرْبَلَا: إنَّ هَذِهِ الدُّنْیا قَدْ
