معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
مرتب سازی:
معاد شناسی ج5
236اینها مىخواهند بدینوسیله از زیر بار مسؤولیت و تعهّد خارج شوند، ولى نمىدانند كه از خدا به خدا فرار مىكنند؛ مانند كبكى كه براى فرار از دست صیاد سر خود را در برف مىبرد، نه تنها فرار نكرده بلكه خود را بدینوسیله به دست صیاد سپرده است؛ فقط روى چشم خود پرده غفلت و جهالت افكنده است.
چشمان خود را به هم گذارده و در برف فرو كرده است كه صیاد او را نبیند؛ با این عمل، خودش صیاد را نمىبیند؛ نه صیاد او را.
كبك در عالم واقع و در متن خارج، خودش را از حكومت صیاد خارج نكرده است؛ بلكه بر اساس جهالت و پرده اندازى بر روى فهم و بینائى خود، خود را به دست خود طعمه صیاد ساخته است.
افرادى كه از دست خدا فرار مىكنند تصوّر مىكنند كه در یك عالمى از بهجت و لذّت و مسرّت داخل میشوند؛ نمیدانند كه از رحمت داخل در نكبت میگردند، و طاغوت یعنى امراء و حكّام جور و مستكبران از خدا بى خبر آنها را داخل در ظلمت مىكنند، و آن مقدار نورى را هم كه خود آنها دارند از آنها میگیرند. كم كم در اثر متابعت طاغوت، در ظلمت فرو میروند تا به محض ظلمت و به تاریكى محض میرسند، و در اینجاست كه دیگر در ظلمت مُهر مىشوند و مُخلَّد میگردند.
أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ. آنان یاران جهنّمند، و در جهنّم جاودانه زیست مىكنند. چون جهنّم از مظاهر بُعد از رحمت و قُرب خداست؛ پس كسى كه در جهنّم مخلّد است در