
معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
233و متفرّق و بى ارتباط با خدا مىبیند؟
مرد خدا نشناس با عالَم دشمن است؛ از عالَم جداست؛ با پدر و مادر، و زن و فرزند، با راننده ماشین، با قاصد پست، با رفیق و شریك، و عالم و جاهل، و پیر و جوان دشمن است؛ موجودات را به نظر جدائى و تفرقه مینگرد.
و به عوض آنكه به تمام موجودات به نظر انس و ایتلاف از جهت همبستگى در اصل آفرینش بنگرد، با نظر دوئیت و جدائى و دشمنى نظر مىاندازد؛ و در زندانى تاریك، مشحون از جهل و نادانى بسر مىبرد؛ هر چه بخواهد از این زندان، خود را برون افكند نمىتواند؛ چشم ندارد، محلّ خروج را نمیداند؛ مانند افرادى كه در دریا غرق مىشوند و در زیر لُجّههاى شگرف آن فرو میروند، و از هر طرف دست و پا میزنند قدرى پائینتر میروند، تا اینكه به هلاكت صِرف میرسند.
اینست نتیجه و عكس العمل نادانى و غفلت و خیانت و جنایت در دنیا.
خداوند هر عملى كه انسان انجام دهد، نموّ میدهد و رشد میدهد. اگر انسان در راه خیر و در مسیر نور مشى كرد، آن را تقویت میكند؛ و اگر در راه ظلمت و شرّ حركت كرد، آن را نموّ میدهد.
اگر انسان تخم هندوانه شیرین كاشت، محصول، هندوانه شیرین است؛ و اگر تخم حنظل و هندوانه أبو جهل كاشت، محصول نیز همان است.
