
معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
228بر همین اساس است كه رسول الله فرمود: مَا أُوذِىَ نَبِىٌّ مِثْلَ مَا أُوذِیتُ.1 «هیچ پیغمبرى به اندازه من آزار و ستم نكشید.» چون رسول الله از منافقین داخلى سخت در آزار بود.
منافقین در مسجد رسول الله مىآمدند و نماز هم میخواندند، و خود را با مسلمین در اسلام سهیم و شریك میدانستند؛ ولى شبها تا به صبح در مجالس و محافل مخفیانه دور هم مىنشستند و كارهاى رسول الله را بیان میكردند و تمسخر و استهزاء میكردند، و براى اسلام نقشههاى سرّى مىكشیدند، و با كفّار و مشركین در باطن دست داشتند.
وَ يَقُولُونَ طاعَةٌ فَإِذا بَرَزُوا مِنْ عِنْدِكَ بَيَّتَ طائِفَةٌ مِنْهُمْ غَيْرَ الَّذِي تَقُولُ وَ اللَّهُ يَكْتُبُ ما يُبَيِّتُونَ فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ وَ كَفى بِاللَّهِ وَكِيلًا.2
«منافقین میگویند: اى رسول خدا؟ ما در برابر فرمان خدا و امر تو مطیع و فرمان برداریم! لیكن چون از نزد تو خارج میشوند جماعتى از آنان به غیر از آنچه تو میگوئى، شبانه تدبیر مىكنند؛ و خداوند گفتار آنان را در آن مجالس مینویسد و ثبت میكند. پس تو از آنها روى گردان، و توكّل بر خدا كن؛ و خداوند در تكفّل امور تو كافى است!»
و بر همین اساس است كه در قرآن آمده است:
- «بحار الانوار» طبع حروفى، ج ٣٩، ص ٥٦
- آيه ٨١، از سوره ٤: النّسآء
