
معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
221كه در سینهها موجود است آنها كورى دارند.»
آنقدر آن بینائى معنوى مهمّ است و آن كورى اهمّیت دارد، آن بینائى دل و بینائى اخروى و آن نابینائى روحى و كورى اخروى قابل اعتنا و حساب است كه اصلًا این كورىهاى ظاهرى را در قبال آن نباید كورى به حساب آورد.
قرآن مجید میفرماید: این چشمها كور نمىشوند، كورى از آنِ آن دلى است كه در سینه قرار دارد و ادراكات و معارف و واقع بینى خود را در اثر انغمار در شهوات از دست میدهد؛ آن كور است.
كورى مال قلبى است كه واقعیات را ادراك نمىكند، و در اوهام و اباطیل بسر مىبرد. پس بنابراین، آن كسى كه كور باطن است، در آخرت نیز كور باطن است. وَ مَنْ كانَ فِي هذِهِ أَعْمى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمى.
كسى كه چشم بصیرتش به كُحل هدایت مُكَحَّل نگردیده است، و ادراك أسرار عالم نكرده، و ربط با خداى خود پیدا ننموده، و اتّكاء و اعتمادش بر ذات ازلى و ابدى قرار نگرفته، و به دنبال هوسهاى نفسانى و هواجس وَهمى رفته، و بالنّتیجه دیده قلب خود را در اینجا كور نموده است؛ در آنجا هم كور است، آنجا هم محجوب است.
أُولئِكَ يُنادَوْنَ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ.1
«از دور به آنها صدا زده مىشود؛ از دور به آنها ندا میرسد.
- » ذيل آيه ٤٤، از سوره ٤١: فصّلت
