
معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
189خاصّ بوده، ضعف و قدرت و كم و كاست و زیاده و نقصان براى آنها نیست. تخطّى و تجاوز نمىتوانند بنمایند، كوتاهى و سستى نیز نمىتوانند بكنند.
این از خواصّ موجودات عالم عِلوى است كه از مادّه و حجاب آن فارغ، و در بسترهاى فعلیت و تحقّق صِرف آرمیدهاند.
«خداوند تبارك و تعالى بر آنها تجلّى كرد، یعنى خود را در آئینه هویات و ماهیات آنان كه همان «أعیان ثابته» در اصطلاح عرفاءِ ذَوِى العزّة و المِقدار است نشان داد، فَأَشْرَقَت، آنها داراى نور و روشنى شدند؛ و در آن طلوع كرد یعنى خودى ارائه نمود پس آنها متلألئ و درخشان شدند.
و خداوند در هویت آن موجودات، شَبَه و مثال و نمونه خود را كه ظهور و بروز صفات و اسماء اوست قرار داد؛ پس بنابراین از آن موجودات افعال خود را ظاهر كرد.»
و بدین جهت، ظهور افعال خداوند از آن موجودات، به علّت القاء مثال خود در آنها بوده است؛ اوّل در آنها اسم و صفت را قرار داد و به پیرو آن، افعال او از آنها ظهور و بروز كرد.
پس تمام افعال موجودات عوالم عِلوى، فقط ظهور صفات و اسماء خداست كه آن نیز بر اساس تجلّى ذاتى در آنها پدید آمده است.
«و خداوند انسان را آفرید كه داراى نفس ناطقه است و بدین جهت از سائر موجودات تمایز و برترى دارد. اگر انسان نفس خود را
