
معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
174اى محمّد! این است آن مقام محمودى كه خداوند تعالى تو را وعده فرموده است! و پس از این، كلیدها را در دست من میگذارد. و من در دامان علىّ بن أبى طالب میگذارم.
و پس از آن «مالك» خازن دوزخ مىآید، و میگوید: اى محمّد! این است آن مقام محمودى كه خداوند تعالى به تو وعده داده است، و این كلیدهاى جهنّم است؛ دشمنان خودت و دشمنان امّت خودت را در آتش بیفكن.
من كلیدها را میگیرم و در دامان علىّ بن أبى طالب میگذارم.
و در آن روز بهشت و جهنّم از عروسى كه نسبت به شوهر شنواست، درباره من و على شنواتر و مطیعترند.
و این است مفاد گفتار خداى متعال:
أَلْقِيا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ.1
یعنى اى محمّد و اى على! بیفكنید دشمنان خود را در آتش!
پس از آن من مىایستم، و چنان حمد و ثناى خداوند را بجاى مىآورم كه هیچكس قبل از من چنان ثنائى را بجا نیاورده است.
و پس از آن حمد و ثناى ملائكه مقرّبین را بجاى مىآورم. و پس از آن حمد و ثناى انبیاء و مرسلین را میكنم. و سپس حمد و ثنا بر جمیع امّتهاى صالح مىنمایم.
و پس از آن مىنشینم، و خداوند ثناى مرا بجا مىآورد. و
- آيه ٢٤، از سوره ٥٠: ق
