
معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
169يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ إِنَّكَ كادِحٌ إِلى رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاقِيهِ.1
«اى انسان! بدان كه تو با نهایت زحمت و سعى و كوشش، با سرعت بسوى پروردگارت میروى! و بالاخره باید به ملاقات او برسى!»
این آیه راجع به مؤمنین نیست. لقاى خدا كه در این آیه و در بسیارى از آیات قرآن كریم آمده است، راجع به انسان است؛ انسان هر كه باشد: مؤمن، كافر، متّقى، فاجر، عادل، فاسق، هر كه هست باید بسوى خدا حركت كند و به ملاقات او نائل آید.
نعمتهاى بهشت در نفوس مختفى است، و خداوند در بهشت ظاهر مىكند
نور خدا از دریچه عالم وحدانیتش مىتابد و تمام درون را روشن میكند؛ و آثار نعمتهاى الهیه از بهشت، و حورالعین، و جنّات تَجرى مِن تحتها الانهار، و نسیمهاى دل انگیز، و عطرهاى روح افزا، وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ، آن قدر نعمتهائى كه در قیامت وعده داده شده است؛ همه و همه در اثر طلوع نور توحید، در مظاهر جمال به انسان میرسد.
وَ فِيها ما تَشْتَهِيهِ الْأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ.2
«در روز بازپسین در بهشت، آنچه را كه نفوس اشتها داشته باشند و چشمها از آن لذّت برند، براى انسان خداوند مهیا فرموده است.»
این نعمتها همه در باطن نفوس مختفى بوده، و در حقیقتِ مؤمن پنهان بوده؛ لیكن لا يُجَلِّيها لِوَقْتِها إِلَّا هُوَ، روشن نمىكند و به
- آيه ٦، از سوره ٨٤: الانشقاق
- قسمتى از آيه ٧١، از سوره ٤٣: الزّخرف
