
معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
164ساعت یعنى چه؟
یعنى چون به عالم قیامت وارد میشوند و احاطه آن عالم را بر برزخ و دنیا مىبینند، چنان مشاهده مىكنند كه از شدّت ارتباط و اتّصال عوالم به یكدیگر كه در حقیقت یك عالم واحدى بیش نیست، درنگ آنها در دنیا و برزخ یك ساعت بیشتر نبوده است. قرب عوالم را در آنجا به خوبى حسّ مىكنند.
يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْساها* فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْراها* إِلى رَبِّكَ مُنْتَهاها* إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشاها* كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَها لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحاها.1
«اى پیامبر! از تو سؤال مىكنند از تعیین ساعت و موقعى كه میخواهد قیامت بر پا شود، كه تحقّق و وقوعش چه موقع است؟ اى پیغمبر ما! به ساعت قیامت چهكار دارى؟ انتهاى ساعت بسوى پروردگار تو است! و به تحقیق كه تو براى ترسانیدن و بیم دادن و برحذر داشتن افرادى آمدهاى كه از قیام قیامت در خوف و خشیت هستند. و چون در قیامت آیند و آن مناظر را مشاهده كنند، مثل آنكه یك شب یا یك روز بیشتر توقّف نكردهاند.» آنقدر آن عالم را به این عالم پیوسته و چسبیده و نزدیك مىبینند.
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ ما يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا ساعَةً مِنْ نَهارٍ.2
«مثل آنكه افراد انسان در روزى كه مىبینند آنچه را كه آنها را از
- آيات ٤٢ تا ٤٦، از سوره ٧٩: النّازعات
- قسمتى از آيه ٣٥، از سوره ٤٦: الاحقاف
