
معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
163چون لغت «سَبْق» آنجائى استعمال میشود كه بین چیزى و چیز دیگرى فاصله باشد.
مثلًا شما میگوئید: من از رفیقم سبقت گرفتم؛ یعنى در راه، رفیق را عقب گذاردید و سبقت گرفتید بسوى مكان معین؛ و در نتیجه این پیشى گرفتن، بین شما و رفیقتان فاصله افتاد! و گرنه سبقت معنى ندارد اگر پیوسته با رفیقتان با یك سرعت در مسیر حركت میكردید، با هم بودید بدون جدائى و فاصله!
سبقتِ كلام خداست كه نمیگذارد به حساب مردم رسیدگى شود، و آن «كلمه الهیه» است كه: باید تا زمان معین در زمین بمانید: وَ لَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى حِينٍ. اگر این كلمه نبود الآن مهلت نبود، بلكه فوراً به حساب مردم رسیدگى میشد و بین آنان حكم خدا صادر مىگشت، و تمام افراد بشر خود را در ملكوت میدیدند؛ اعمّ از ملكوت بهشت و یا جهنّم.
در قیامت، اهل محشر دنیا و برزخ را به قیامت نزدیك مىبینند
در قرآن كریم آیاتى وارد است كه وقتى افراد مجرم در روز بازپسین محشور میگردند، خداوند از آنها سؤال میكند: چقدر شما در روى زمین درنگ كردید؟
آنها در پاسخ میگویند: درنگ ما در عالم برزخ ـ كه عالم زمین نیز به آن گفته میشود ـ بسیار كم بوده است. درحالىكه عذاب خدا در برزخ بر آنها شدید بوده، و هنگام حشر نیز مشكلاتى داشتند، و در دنیا هم خیلى زندگى كردند؛ و مجموع اینها زیاد است.
امّا آنها میگویند: ما یك ساعت بیشتر درنگ نكردیم. این یك
