معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
مرتب سازی:
معاد شناسی ج5
134توحید بر همه منكشف؛ و لیكن تجلّیات جلال، موجب محجوبیت مشركان و كافران از تجلّیات جمال است.
در قیامت اثر انحرافات متخلّفین ظهور مىنماید
يَوْمَ يُكْشَفُ عَنْ ساقٍ وَ يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ فَلا يَسْتَطِيعُونَ* خاشِعَةً أَبْصارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ وَ قَدْ كانُوا يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ وَ هُمْ سالِمُونَ.1
«روزى كه دامن بر میان زده شود، و مردم مشرك را به سجده خدا بخوانند و آنها نمىتوانند سجده كنند؛ چشمان آنان ذلیل و خاشع و فرو افتاده، و ذلّت آنها را فرا گرفته است؛ و آنان را در دنیا به سجده میخواندند و داراى سلامت مزاج بودند و سجده نكردند.»
از این گذشته هر عملى را كه انسان در دنیا انجام دهد، عكسالعملش در آخرت در نزد انسان هست. دروغى كه در اینجا بگوید، ظهور و بروز آن دروغ در آنجا به صورت یك دروغ خواهد بود.
خدعه، مكر، حیله كه در دنیا با خدا مىكنند، در آنجا نیز به صورت بروز همین افعال از آنها سر میزند. و لذا مشركین كه در آنجا انكار شرك خود را مىنمایند و وَ اللَّهِ رَبِّنا ما كُنَّا مُشْرِكِينَ میگویند، براى آنست كه دروغ آنها در دنیا در آنجا ظهورى پیدا كند، و سوگندهاى آنان به دروغ نمونه و بروزى داشته باشد.
و عدم استطاعت بر سجده در آنجا، ظهور استنكاف از سجده در دنیاست. و با وجود آنكه عظمت و قدرت پروردگار ظهور كرده است و لازمه آن غایت خشوع و تذلّل و سجده است؛ ولى معذلك
- آيه ٤٢ و ٤٣، از سوره ٦٨: القلم