معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیةاللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّسسرّه میباشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانیهای ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطنبودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایهگذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذیقیمت فرامیخواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن بهمیان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور مییابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجهالخَلقی و ظهور جنبۀ وجهاللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا میبیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجهاللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیهاند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
مرتب سازی:
معاد شناسی ج5
133اى آخِر هر اوّل، وى اوّل هر آخر *** اى ظاهر هر باطن، وى باطن هر ظاهر انوار جمال تست در دیده هر مؤمن *** آثار جلال تست در سینه هر کافر قَدْ صارَ لَنا الطَّرْفُ فى وَجْهِکمُ والِه *** قَدْ ظَلَّ لَنا الْعَقْلُ فى حُسْنِکمُ حائِر1 مؤمنین كه از دنیا میروند پیوسته در مظاهر جمال حضرت حقّ جلّ و علا هستند؛ آن به آن مورد سلام و تكریم و تبجیل و تعظیم مىباشند، كه قرآن كریم این واقعیت را در سورههاى مختلفه ـ بر حسب سیر و مقامى كه هر كدام در دنیا داشتهاند، و بر حسب مقدار قرب با پروردگار ـ براى ما بیان میكند.
و كافران نیز در تحت بروز و ظهور اسم قهّار، و جبّار، و شدید المِحال، و أشدّ المُعاقِبین بوده و در تحت ظهور و بروز اسماء جلالیه هستند.
و این ظهور و تجلّى به اندازهاى قوى است كه شركاء مشركین، انكار عبادت آنها را نسبت به خود مىنمایند و میگویند: ما كُنْتُمْ إِيَّانا تَعْبُدُونَ.
و مشركین نیز انكار عبادت خود را نسبت به آنها مىكنند و میگویند: وَ اللَّهِ رَبِّنا ما كُنَّا مُشْرِكِينَ.2
- «ديوان مغربى» ص ٧١ و ٧٢
- قسمتى از آيه ٢٣، از سوره ٦: الانعام