معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیة‌اللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌سرّه می‌باشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانی‌های ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده می‌شود. محوریت این ابحاث روی «باطن‌بودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایه‌گذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذی‌قیمت فرامی‌خواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن به‌میان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور می‌یابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجه‌الخَلقی و ظهور جنبۀ وجه‌اللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا می‌بیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجه‌اللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیه‌اند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
235الظُّلُماتِ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ.1
پس از آنكه میفرماید: خداوند ولىّ كسانى است كه ایمان آوردند، و آنها را از ظلمت داخل در نور میكند، میفرماید: «اولیاءِ كسانى كه كافر شدند طاغوت است، كه آن اولیاء طاغوتى آنان را از نور داخل در ظلمت مى‌كنند؛ و ایشانند اصحاب آتش كه در آن جاودانند.»
معلوم است كه مراد از نور و ظلمت، این نور و ظلمت طبیعى و خارجى نیست؛ بلكه مراد نور و ظلمت معنوى و روحانى، و انوار نفسانیه و ظلمات نفسانیه است كه پیوسته با ایشان قرین و ملازم است.
هر عملى كه مؤمن انجام دهد او را به عالم نور رهبرى میكند، و موجب ازدیاد نورش میگردد. و خداوند هم مربّى و مدبّر اوست، تا اینكه او را در حریم امن و امان خود داخل كند.
و هر فعلى كه كافر و مُعرِض از خدا انجام دهد گامى به ظلمت برداشته است. افرادى كه به خود و به علوم تجربى خود متّكى بوده و چون خدا را با چشم بصَر ندیده‌اند و با علوم تجربى مشاهده نكرده‌اند و زیر چاقوى جرّاحى لمس نكرده‌اند، انكار نموده و یكسره در وادى انكار وارد شده‌اند، پیشوایان و مدبّران امور ایشان «طاغوت» است یعنى ذو الطّغیان: طغیان قدرت، طغیان دانش، طغیان مال و هوى و هوس.
- قسمتى از آيه ٢٥٧، از سوره ٢: البقرة