معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیة‌اللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌سرّه می‌باشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانی‌های ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطن‌بودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایه‌گذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذی‌قیمت فرامی‌خواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن به‌میان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور می‌یابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجه‌الخَلقی و ظهور جنبۀ وجه‌اللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا می‌بیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجه‌اللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیه‌اند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
23بطورى كه در این سلسله و در این روابط اسباب و حوادث، اگر یك حلقه آن از میان برود عالم بكلّى خراب و معدوم میگردد.
این وِجهه خَلقى است.
امّا وِجهه الهى آن، ربط كامل تمام این سلسله و هر یك از حلقات این سلسله به خداست، كه فقط و فقط نور توحید از تُتُق عالم غیب بر این هیاكل تابش نموده و این كارخانه عالم وجود را به گردش درآورده است، و تمام این سلسله مأمور به امر خدا و مطیع فرمان او هستند، و مظاهر آیات جمال و جلال او.
در قیامت این جنبه وجه اللهى مشاهَد و محسوس است و وجه خلقى باطل و سراب است.
فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ.1
«پس پاك و منزّه است آن كسى كه ملكوت و جان هر موجودى به دست اوست، و بازگشت شما بسوى او خواهد بود».
علّت ظهور نور توحید در قیامت
مردم دنیا بواسطه انغمار در طبیعت و انس با اسباب و مسّببات از این حقیقت غافل شدند. چون در قیامت روند در جائى كه این طبیعت و اسباب و مسبّبات بدون اثر است، مى‌فهمند كه حقیقت از چه قرار است كَانَ اللهُ وَ لَمْ یكُنْ مَعَهُ شَىْ‌ءٌ خداست و چیزى با خدا نبوده است.
و معلوم است كه افعالى كه به خدا نسبت داده میشود براى ثبات است و همیشگى است، در عالم الوهیت ماضى و مضارع معنى
- آيه ٨٣، از سوره ٣٦: يس