معاد شناسی ج5
کتاب شریف «معاد شناسی» از آثار نفیس علامه آیة‌اللَه حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس‌سرّه می‌باشد. این اثر ارزشمند به قلم خود ایشان، در حقیقت صورت مکتوب و تفصیلی سخنرانی‌های ایشان در موضوع معاد است. در این مباحث، کیفیت سیر انسان در دنیا و عالم غرور، و نحوۀ تبدّل عالم غرور به عالم حقائق، و رسیدنِ انسان به خدا نشان داده میشود. محوریت این ابحاث روی «باطن‌بودنِ آخرت نسبت به دنیا» پایه‌گذاری شده است که با قلمی شیوا و سلیس پرده از حقایق ناشکفتۀ عالم آخرت و معاد برداشته و شیفتگان حریم معبود را به تدبّر در معانی این اثر ذی‌قیمت فرامی‌خواند. در جلد پنجم از این مجموعه پیرامون «تتمۀ حقیقت عالم قیامت و وقایع آن» و «حقایق ملکوتی عالم قیامت» سخن به‌میان آمده است. اهم مباحث این مجلّد: • در قیامت، موجودات با ربطِ خود به خدا، ظهور دارند • در قیامت حقیقت توحید، ظهور می‌یابد • اعراض از یاد خدا موجب نابینایی در قیامت است • پنهانی جنبۀ وجه‌الخَلقی و ظهور جنبۀ وجه‌اللهی در قیامت • اگر انسان نفس را معالجه کند وجهۀ الهی موجودات را در دنیا می‌بیند • معاد بازگشت به خدا و شهود وجه‌اللَه است • در قیامت، مؤمنان تحت تجلیات جمالیه و کافران تحت تجلیات جلالیه‌اند • قیامت در عرض عالم نیست بلکه به آن احاطه دارد • برزخ و قیامتِ انسان در خود اوست • در قیامت در عین نور و اشراق، کفار و فجّار محجوبند • نور آخرت را باید از دنیا با خود برد • انکار معاد توسط مادیون مبتنی بر اصول علمیّه نیست • شرحی از داستان اصحاب کهف
معاد شناسی ج5
210استقلال فرو ریخت و در این صفات، غیر او در مقام منازعه و مشاركت با او بر آمد، و در هنگام بازگشت فسخ شركت میشود و منازعه تبدیل به مصالحه میگردد.
این‌طور نیست. با آنكه اذهان عامّه از این معنى پر است؛ ولى این شرك است و باید تصحیح شود. زحمات انبیاء و مرسلین و ائمّه طاهرین صلواتُ الله علَیهم أجمعین براى مبارزه با این شرك‌ها بوده است.
چون انسان را به این نقطه از توحید دعوت مى‌كنند، فرار میكند، به این‌طرف و آن طرف مى‌پَرد، خود را به در و دیوار میزند.
نفس اژدرهاست او کى مرده است *** از غم بى آلتى افسرده است در بعضى از اوقات كه چون موش، دمش در لاى تخته تله گیر میكند سَلَّمنا و ءَامنّا میگوید و امور را به خدا وامى‌گذارد و به مجرّد آنكه فرجى شد و از شدّت و عسرت رهائى یافت، باز برمیگردد به همان حالت غفلت اوّلیه خود.
انسان براى پیشگیرى از آفات و عاهات دنبال دستورات دینى میرود و اقرار به وحدانیت خدا میكند و مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ1 میگوید؛ ولى در قیامت كه از این حقیقت پرده برداشته میشود، با جان و سرّ و عقل و نفس و زبان اقرار به مالكیت و مَلِكیت او مى‌نماید و ءَامَنَّا وَ صَدَّقْنا میگوید.
- آيه ٤، از سوره ١: الفاتحة